Make your own free website on Tripod.com

Home

Pollux wie? | Onze held en andere verhalen | Link u rot | Contact Pollux
Onze held in het driedelig grijs
Pollux Molovich

Onze held in het driedelig grijs

Het natte (driedelig grijs) pak Toen onze held die ochtend uit bad stapte en zichzelf zoals gebruikelijk in de spiegel bekeek, kwam hij - even vergetend dat hij de gebruikelijke routine van in bad gaan, zich afdrogen en pas dan zijn kleren aantrekken, niet geheel in de juiste volgorde had doorlopen - tot een onthutsende ontdekking: hij was drijfnat.
"Moet je zien", zei hij hardop tegen zichzelf, "ik heb vandaag nog niet de minste inspanning geleverd en mijn kleren zijn reeds doorweekt van het zweet. Dat is toch ongehoord voor een held? Wat is er met mijn in alle omstandigheden koelbloedig uiterlijk gebeurd? Van een beetje held mag toch wel wat uithoudingsvermogen verwacht worden en dat lijkt momenteel vervelend genoeg onbetwist afwezig."

Onze held zweeg weer en leek even zijn bezorgdheid te vergeten toen omstanders - mochten die op dat moment aanwezig zijn geweest - als ze goed luisterden konden horen dat onze held The Long and Winding Road zoals gecomponeerd door de Beatles aan het neuriŽn was terwijl hij wat bodylotion op zijn driedelig grijs kostuum aanbracht, zoals in die dagen de mode voor helden voorschreef. Zowel het driedelig grijs kostuum als de bodylotion viel immers in de smaak bij het soort dames waarmede helden graag gezien werden en worden (goed gekapt, elegant gekleed, charmant in de omgang en sierlijk in de vormen). Niet dat onze held vandaag de dag niet meer gezien wenst te worden in een driedelig grijs kostuum, integendeel, onze held toont zich nog steeds graag in een driedelig grijs kostuum, daar hij zich niet aan de grillige wetten der mode wenst te onderwerpen, maar de voorkeur geniet voor een eigen, tijdloze stijl.

Maar dat schijn kan bedriegen werd eens te meer glashard duidelijk: onze held had met zijn geneurie enkel als doel zijn onzekerheid over zijn overmatige zweetproductie te verbergen. Die missie mag dan geslaagd heten, zelf zat onze held nog wel steeds met zijn immense bezorgdheid in de maag. Niet in de laatste plaats doordat onze held zich ineens realiseerde dat zijn transpiratie misschien wel niet het gevolg was van een bovenmatige krachtinspanning (dat zou een held wel heel erg onwaardig zijn gezien de geringe actie die hij tot dan toe, geheel tegen de aard van zijn ondernemende natuur in, had geleverd), maar van angst. Angstzweet dus, wat heel goed mogelijk was, want de twijfel die omtrent zijn heldendom was gerezen in de afgelopen minuten, had onze held wel enige vrees ingeboezemd.

"Noem me een spijker en sla me met een hamer", zei onze held weder hardop tegen zichzelf, de gebruikelijke onverschrokkenheid zorgwekkend genoeg achterwege latend, "maar een held dient toch echt te allen tijde onbevreesd door het leven te wandelen. Dat is wat de mensen van hem verwachten, waar ze steun en troost uit putten, waar ze een gevoel van bescherming tegen al het kwaad aan ontlenen. Als de held bevreesd wordt, is het over met zijn heldendom. Een held dient zichzelf weg te cijferen, een held dient zelfs in staat de dood onbevreesd in de ogen te kijken. "
Maar onze held was bang als een schoothondje met difterie. En dat zat m geenszins lekker, hetgeen ook niet echt bij een held pastte.

Al zijn moed bij elkaar verzamelend en even weer wat van zijn gebruikelijke daadkrachtigheid terug vindend, besloot onze held, bij gebrek aan de vereiste deskundigheid, de raad in te schakelen van Silvia de Pampere die momenteel, in de gedaante van schoonmaakster tegen betaling, bezig was de keuken en meer bepaald het fornuis te kuisen. Onze held woonde immers in een woonstee waar gewoon alles, dus ook een fornuis dat op gas dreef, te vinden was. Kwestie van je niet boven de gewone medemens te stellen. Een held dient zich uiterlijk zo min mogelijk bewust van zijn heldendom te tonen.

Silvia had, de afzuigkap in het sop zettend, de radio op Dancing Queen van Abba afgesteld. Ongewis van het feit dat onze held de keuken betrad, was ze luidop aan het meezingen, de woorden enigzins verdraaiend zodat er een thematiek ontstond die hier, gezien de pornografische aard ervan, beter niet uiteengezet wordt. Ze schrok zich dan ook het inerte apelazerus met een vederlichte en vrijwel niet op te merken hersenschudding - veroorzaakt door het stoten der schedel tegen de afzuigkap - tot gevolg toen onze held uit het niets en met krachtige doch wanhoop veradende stem boven de tonen van Abba uitschreeuwend, tot haar zeide: "Silvia, ik ben drijf- en drjfnat van het zweet! Helpt mij!"

Haar vrouwelijke volmaaktheid weder in ere herstellend, haar rokje weder in plooi trekkend, antwoordde Silvia: "Dat treft, ook ik ben drijfnat van een Zweed. De gedachte aan BjŲrn Eriksson heeft mijn flamoes even druipend gemaakt als de grotten van Ham." En ongevraagd leverde ze onmiddellijk het bewijs door haar rokje uitdagend op te tillen, zodat onze held duidelijk zicht kreeg op haar schede die inderdaad reeds enige glinstering duidende op lichaamsvocht vertoonde.

"Maar dat brengt een geheel nieuw licht op mijn netelige kwestie", bedacht onze held, enige opluchting toelatend. "Het kan dus ook betekenen dat ik gewoon geil ben." En terwijl zijn aanzwellende roede er geen twijfel over liet bestaan dat dit inderdaad het geval was, bedacht onze held zich dat geilheid geen eigenschap is waarvoor een held zich dient te schamen. Integendeel, geilheid wijst immers op potentie en potentie betekent kracht en kracht betekent onverschrokkenheid en onverschrokkenheid betekend de dood in de ogen durven kijken en dat is toch wel het utieme bewijs van het ontbreken van angst. Bovendien, kijken we naar de geschiedenis van het heldendom dan blijkt wel dat geilheid bij het heldendom hoort als Achilles bij de hiel. Over Achilles, immers ook een berucht held, gesproken: hij stond er toch, samen met Odysseus, om bekend zich een slag in de rondte te neuken. En de tragische held Oedipus kon zelfs van zijn moeder niet afblijven, Ivanhoe ontmaagde de aanstaande echtgenoot van zijn beschermheer Koning Arthur op diens Ronde Tafel, Batman mag dan - gezien de meer dan vriendschappelijke en proffesionele omgang met zijn hulpje Robin - dan wel aanhanger der Griekse Beginselen zijn, dit doet niks af aan zijn legendarische potentie noch aan zijn heldendom, Siegfried had menig bevallige maagd al dan niet vrijwillig aan zijn lat geregen, LoÔs loopt aan een ieder die het horen wil te verkondigen dat Superman iets tussen de benen heeft hangen dat het voorzetsel Super ook dubbel en dwars verdient en zo kon onze held nog wel even doorgaan.

Maar dat deed hij niet, want terwijl onze held in gedachte verzonken was, had Silvia de Pampere zich op de keukentafel nedergevleid, haar goddelijke benen reeds in spreidstand. Opgehitst door dit aanzicht en door bovenstaande gedachtegang liep onze held, zijn vasthoudend- en daadkrachtigheid weer volledig herwonnen, op Silvia af, haar bijkans in katzwijm brengend met zijn priemende, intimiderende blik. Hij pakte haar enkels beet, schoof haar welgevormde onderlijf over de gladgeworden tafel naar de zijne en was net van plan zijn lance damour bij haar naar binnen te schuiven toen hij tot de ontdekking kwam verzuimd te hebben zich van zijn driedelig grijs kostuum te ontdoen. Gelukkig kon onze held er de ironie van inzien.

Enter supporting content here