Make your own free website on Tripod.com

Home

Pollux wie? | Onze held en andere verhalen | Link u rot | Contact Pollux
Onze held in al zijn naaktheid
Pollux Molovich

Onze held in al zijn naaktheid

Onze held liep niets vermoedend over straat toen het hem ineens als een kogel afkomstig uit een Magnum .45 te binnen schoot: hij was die ochtend vergeten zijn lange broek aan te trekken. In acht genomen dat onze held nimmer onderbroeken droeg, betekende dit dat hij met een ontbloot onderlijf door de straten van zijn geliefde dorp liep. Vandaar dus dat luchtige briesje dat constant zo aangenaam zijn edele delen verfriste. Het was gelukkig lekker weer, zoals dat in de volksmond heet.

Onze held keek voor de zekerheid nog eens naar beneden en constateerde tevreden dat zijn vermoedens omtrent zijn naaktheid juist waren. "Je bent het nog niet verleerd, jongen", zei onze held tegen zichzelf. Maar zijn tevredenheid was van korte duur, want binnen luttele seconden maakte zich een onverklaarbare onzekerheid van hem meester. Hoewel, zo onverklaarbaar was dat nu ook weer niet, onze held vroeg zich namelijk af of het vrij rondbungelen van zijn Glockenspiel zijn imago als onverschrokken held niet zou schaden. Een zeer terechte vraag, zo realiseerde onze held zich, want wat zou er bijvoorbeeld van Jezus Christus geworden zijn, mocht die een keer in het openbaar een diarree-aanval hadden gehad waarbij het afgescheidene groen zou zijn gebleken? Een voetnoot in de geschiedenis van de mensheid hoogstwaarschijnlijk, dat zou er van Christus geworden zijn. En daar had onze held geen trek in, om niet meer dan een voetnootje te worden. Om maar te zwijgen van de groengekleurde diarree-aanval die hem wellicht te wachten stond!

Zoals het een echte held betaamt, besloot onze held niet langer te wachten en het zekere voor het onzekere te nemen: hij stapte op zijn goede vriend Palluki af, die even verderop een banaan aan het verorberen was, in de hoop dat die zijn bange vermoedens kon ontkrachten. Daar had Palluki zich immers in gespecialiseerd, in het ontkrachten van bange vermoedens, zo had de geschiedenis al eens uitgewezen. Palluki had zich ook gespecialiseerd in het onteren van Japanse sierkippen, maar dat deed op dit moment even niet terzake.

Met de ferme tred onze held eigen, naderde hij Palluki nu in hoog tempo. Nog niet eens tot stilstand gekomen begon onze held in al zijn daadkrachtigheid zijn vraag reeds te stellen: "Zeg, Palluki", sprak de onverschrokken stem van onze held, "denkt gij dat mijn naaktheid, zoals die zich heden aan u openbaart, mijn imago als held schade kan berokkenen?"
Al smakkend op de aan zijn gehemelte plakkende banaan, keek Palluki, die zoals nu bleek ook gespecialiseerd was in het produceren van onnozele blikken, met oprechte verbazing naar onze held: "Naakt, waar hebt ge het over?"
"Kijkt naar beneden, Palluki, en aanschouwt mij gehuld in adamskostuum."
Enigszins overvallen door de indrukwekkende onverschrokkenheid die onze held uitstraalde, liet Palluki zijn blik voorzichtig naar beneden dalen.
"Ach ja, nu ge het zegt. Dat mogen we inderdaad naakt noemen. Echter, als ik u was - hoewel ik mij terdege besef dat ik dat in al mijn nietigheid niet ben - zou ik mij geen zorgen maken. Immers, het feit dat ik uw naaktheid niet had opgemerkt voordat gij mij erop wees, wijst er mijns inziens op dat uw nobele gelaatstrekken en uw krachtige persoonlijkheid uw naaktheid teniet doen, de aandacht zogezegd weten af te leiden."
Hoewel deze opmerking zichtbaar het ego van onze held streelde, was hij er nog niet gerust op. En aldus richtte hij zijn bezorgdheid weer tot Palluki, die, geschrokken door de plotselinge confrontatie met onze held, inmiddels de banaan in godbetert zijn neus trachtte te proppen: "Ik ben er nog niet gerust op, Palluki, wat nu als bepaalde lieden, onder de indruk van mijn voorkomen, hun hoofd in nederigheid buigen en, in plaats van mijn nobele gelaatstrekken en krachtige persoonlijkheid zoals gij het zojuist treffend verwoordde, hun blik enkel gericht zien op mijn private parts, zoals de engelsen dat zo mooi kunnen zeggen?"
Enige wijsheid veinzend, dacht Palluki een halve minuut na en zeide toen tot onze held: "Vreest niet, uw angst is ongegrond. Als ik uw geval nog eens nader bestudeer, valt hij amper op."
Zich realiserend dat hij onze held wel eens zou hebben kunnen beledigd met diens kleine geschapenheid, propte Palluki zijn banaan per abuis in zijn oor en probeerde de situatie te redden door er snel achteraan te zeggen: "Ik bedoel natuurlijk vanwege de schitterende bos haar die gij rond uw schaamstreek heeft laten woekeren."
Maar onze held was in het geheel niet beledigd, hij had al lange tijd vrede gesloten met het feit dat zijn apparaat als enige aan hem niet indrukwekkend te noemen was. Het maakte hem menselijk, hetgeen geen schande is voor een held van formaat. En bovendien, in erectie was zijn Johnson niet te onderschatten.
Even leek het alsof Palluki de kunst der telepathie machtig was, maar het was voornamelijk dankzij de glunderende blik van onze held, dat Palluki zich de volgende uiteenwijding durfde te permitteren: "Zorg er echter wel voor dat ge geen erectie krijgt, want bezijdens het risico dat hij dan toch zijn kop boven het oerwoud opsteekt, moet een held te allen tijde het signaal afgeven dat hij aan elke verleiding kan weerstaan."
In deze waarschuwing kon onze held zich helemaal vinden. Het was een kleine prijs die hij voor zijn naaktheid diende te betalen, zo vaak was zijn lid nu ook weer niet geŽrecteerd.

Geroerd door zoveel wederzijds respect namen de twee mannen op deze rustige voortkabbelende zomerdag afscheid van elkaar. Met zijn kenmerkende fiere tred, schreed onze held verder, op naar nieuwe avonturen. Palluki, die door het gebeuren meer zelfvertrouwen had gekregen dan ooit tevoren, zag kans de banaan weer in zijn daartoe bestemde mond te stoppen. En even was hij volmaakt gelukkig. Dat hij een tiental seconden over zijn eigen bananenschil zou uitglijden en na een lange lijdensweg in het ziekenhuis aan een inwendige neusbloeding en een schedelbasisfractuur zou sterven, mocht de pret niet drukken. Volmaaktheid is immers per definitie eindig.

Ongelooflijk, dat zoiets daadwerkelijk heeft plaatsgevonden...