Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« January 2020 »
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Friday, 29 July 2005
Leven en werk van Mohammed B. en Adolf H.: een wetenschappelijke vergelijking
Topic: muziekhistorie

Mohammed B. poseert voor de hoesfoto van zijn eerste single,
het weinig succesvolle 'Ik mis m'n geit'.


Het leven en de carriere van de bekende hiphop-artiest Mohammed B. vertonen opmerkelijke overeenkomsten met die van de legendarische protestzanger Adolf Hitler, wiens groepen The Amazing Headaches, Die Braunhemden en Die Nazi's eind jaren '30, begin jaren '40 grote delen van Europa veroverden. Tenminste, dat zegt de invloedrijke pophistoricus Drs. Arend-Jan Singalong in een gesprek dat ik met hem had naar aanleiding van de levenslange gevangenisstraf die Babyface B. boven het hoofd hangt vanwege diens controversiele hitsingel 'In Bloed Gedoopt', eenmalig ten gehore gebracht in een rechtstreekse battle met die andere rapper, wiens compromisloze kijk op de muziek inmiddels massaal navolging vindt maar zelden geevenaard wordt: wijlen Fat Pig Theo.

De hemel huilt hard op deze maandagochtend als Drs. Singalong in een monoloog van anderhalf uur zijn visie uit de doeken doet. "De overeenkomsten tussen de twee", zegt hij terwijl hij wat vuil uit zijn oorschelp schraapt, "vallen eenvoudigweg niet te ontkennen. Het is een combinatie van overeenkomende karakters en overeenkomende levens die hebben geleid tot een zelfde radicale visie op muziek. Een visie die gekenmerkt wordt door een allesoverheersende haat jegens het jodelen. Waar die haat precies vandaan komt, valt moeilijk te achterhalen. Zowel Hitler als Mohammed B. verkeerden tijdens hun jeugd in kringen waarin het dissen van jodelaars een populaire bezigheid was, maar van beiden was niet te voorspellen dat hun haat tot zulke gigantische proporties zou uitgroeien. Het is bekend dat de dokter die Hitlers moeder op haar sterfbed heeft begeleid een verwoed jodelaar was. Er wordt wel eens beweerd dat Hitler die dokter de dood van zijn moeder heeft verweten en dat zijn haat daar zijn oorsprong vond. Maar dat zijn slechts speculaties."

De doctorandus neemt een slok van zijn Rivella Light en vervolgt: "De vroegtijdige dood van hun moeder is overigens wel een belangrijke schakel in het radicaliseringproces van zowel de jonge Adolf als Mohammed. Beiden waren namelijk extreme moederkindjes, moet u weten. Het wegvallen van hun moeder betekende voor beiden het wegvallen van de zin van het bestaan. Ieder probeerde op z'n eigen manier deze leegte op te vullen. Hitler zocht zijn heil in het schilderen, Mohammed ging werken als vrijwilliger bij Eigenwijks, een organisatie van samenwerkende wijkbewoners van Slotervaart. Alleen, voor beiden gold dat ze hopeloos mislukten in het waarmaken van hun ambities. Hitler werd meerdere malen afgewezen op de kunstacademie, Mohammed moest lijdzaam toezien hoe het mede door hem opgezette jeugdhonk werd gesloten. Grote frustratie was het gevolg. Twee losers die opereerden in de marges van de samenleving en wier levens gedoemd waren tot onbeduidendheid. Totdat de wereldgeschiedenis zich met het zaakje ging bemoeien."

Doctorandus Singalong laat een dramatische stilte vallen, schuift zijn stoel aan, brengt zijn hoofd iets dichter bij de mijne en gaat op fluistertoon verder: "In de zomer van 1914 zet de grote Oostenrijkse glamrocker Franz Ferdinand een solo in die later onder de naam World War Part I zou uitgroeien tot een vier jaar durend project, waaraan alle grote namen uit Europa zouden deelnemen. Bij de totstandkoming van dit project speelde Hitler een kleine, doch voor hemzelf niet onbelangrijke rol als geluidstechnicus. En in september 2001 worden de hitparades bestormd door de invloedrijke doomhop-formatie The Base, onder de bezielende leiding van MC Osama. Hun hitsingel 'The Ballad of the Twin Towers' slaat wereldwijd in als een bom en raakt overduidelijk een snaar bij de gevoelige Mohammed B. Hij raakt onder de indruk van de boodschap die Osama uitdraagt. Langzaam maar zeker gaat Mohammed zich kleden en gedragen naar de richtlijnen zoals uiteengezet door Osama tijdens diens Afghaanse periode, toen hij een van de achtergrondzangers was in de invloedrijke band Mujahedien. Gevolg is dat Mohammed uitsluitend in witte jurken gaat lopen, zich een baard aanmeet en afstand neemt van zowel het vrouwelijk geslacht als van alcohol."

"En zo stuiten we op een volgende, zeer opmerkelijk overeenkomst tussen Hitler en B.: hun afkeer van drank en vrouwen. Uniek in een wereld waar seks and drugs normaliter een minstens even grote rol spelen als de Rock and or Roll. Voor Adolf en Mohammed telt overduidelijk alleen de muziek. Het zijn puristen. Mohammed B. gaat zelfs zover dat hij tijdens zijn optredens in het buurthuis eist dat er geen alcohol wordt geschonken en dat vrouwen de toegang wordt geweigerd. In wezen zijn ze aseksueel, net als die andere beroemde kindervriend: Michael Jackson. Met hem hebben zowel Adolf als Mohammed trouwens nog iets gemeen: een volledige afwezigheid van gevoel voor humor. Geen van hen is in staat te relativeren. Bovendien zijn ze altijd overtuigt van hun eigen gelijk. Vandaar ook dat ze tot zulke grote hoogten kunnen uitstijgen. Echter, het is ook de reden dat ze bekend staan als ?moeilijke artiesten?. Een bevrijdende lach was ver te zoeken in de nabijheid van Hitler en B. Ooit vroeg een roadie van Mohammed B. tijdens de soundcheck: "Trek eens aan mijn vinger." Mohammed B. deed dit, waarna de roadie een scheet liet die tot in de Staatsliedenbuurt was te horen. Volgens de verbijsterde toeschouwers van dit tafereel ging Mohammed door met het 1-2-3-test alsof er niks gebeurd was."

"Maar waar was ik?" Drs. Singalong wrijft met zijn rechterhand onder zijn kin, diep in zijn geheugen gravend. "Oh ja, de cruciale fase in beider levens. Ze lieten voorzichtig van zich horen. Hitler in optredens om en nabij Munchen, als lid van de N.S.D.A.P. (der Neue Shake Deine Arsche Posse) en Mohammed als tweede violist bij Da Hoffstad Group, een bont gekleurd doomhop-ensemble onder de even bezielende als geheimzinnige leiding van een Syrische MC. Echter, beiden hadden te maken met rivaliserende groepen die meer airplay kregen. Hitler moest concurreren met door Lenin and the Bolsjewists beinvloede Duitse Hardcore-formaties. En Mohammed B. werd van de hitlijsten gehouden door succesvolle artiesten als eerder genoemde Fat Pig Theo en L.A.H. (Liberals Against Hoofddoekjes), de succesvolle groep van Missy Ayaan en THFKAGW (The Haircut formely known as Geert Wilders). Hun door de jaren '80 geinspireerde New Wave viel zeer in de smaak bij grote delen van het Nederlandse publiek. Sommigen beweren dat Wilders enkel en alleen door zijn opmerkelijke kapsel zo populair is geworden, maar die hebben geen verstand van muziek."


De hoes van L.A.H.'s grootste hit, met het bekende meezingrefrein:
"I eat them for breakfast / I eat them for lunch / I eat them raw / HOOFDDOEKJES"


"Echter, het moment was rijp om toe te slaan. Beiden wisten dat ze niet langer mochten wachten. Hitler maakte in 1923 furore met de singel 'Coup (Soleil!)' en belandde in de gevangenis. Mohammed B. bracht eenmaal 'In Bloed Gedoopt' ten gehore en werd eveneens achter slot en grendel geplaatst. Het was toen dat de carriere van Hitler pas echt in een stroomversnelling kwam. Wat de toekomst voor Mohammed in petto heeft, valt natuurlijk niet te zeggen. Ik heb me in ieder geval wel laten vertellen dat hij momenteel een remix aan het maken is van een van Hitlers grootste successen, het conceptuele album 'Mein Kampf'. In de bewerking van Mohammed B. zal het 'My Jihad' gaan heten, hetgeen, zoals u ongetwijfeld weet, precies hetzelfde betekent."

Posted by molovich at 1:41 PM MEST
Updated: Monday, 1 August 2005 11:04 AM MEST
Post Comment | View Comments (1) | Permalink
Tuesday, 11 May 2004
Hitler en de homo's
Topic: muziekhistorie

Publiteitsfoto Hitler und the Nazi's ter promotie van hun singel in 1942. V.l.n.r. Himmler, Hitler, Goering en Goebels.

Zo ongeveer iedereen weet wel dat the Nazi's (de bekende begeleidingsgroep van het muzikale genie Adolf Hitler) volledig uit homoseksuelen bestond. Net zoals een groot deel van hun fanatiekste aanhang. Een van de grootste raadselen van de vorige eeuw, althans voor ondergetekende, was het feit dat Hitler c.s. het de homoseksuele medemens verdomd lastig maakten in de periode dat ze aan de top stonden. Aanvankelijk werd hen de toegang geweigerd tot concerten, later werden ze zelfs zonder pardon de dood ingejaagd. Jaja, zo ging dat in die dagen. Het waren wrede tijden.

Maar goed, de vraag was altijd: hadden we hier te maken met een soort van overcompensatie? Was het op lotgenoten geprojecteerde zelfhaat? Konden de Nazi's niet verkroppen dat ze zelf zo homofiel waren als het handtasje van Hercules en dat ze daarmee hun kans op nageslacht op hun buik konden schrijven - al dan niet met het sperma van hun levensgezel? Was het de schaamte die ze telkens moesten voelen nadat ze elkaar tijdens hun legendarische afterparties, waarin de drank even rijkelijk vloeide als de lichaamssappen, langdurig anaal en oraal bezaten? Een schaamte die gewraakt moest worden op hun minder succesvolle gelijkgeaarden? Ik dacht dat ik het nooit zou te weten komen, totdat ik dit las.

Uit dit doorwrocht stukje tekst blijkt dat heel de opkomst en de identiteit van the Nazi's terug te voeren is op het begin van de emancipatie van Duitse homoseksuelen en de splitsing van de emancipatiebewegingen in twee tegenover elkaar staande groepen. De eerste Duitse Braunarbeiter die openlijk voor z'n Griekse voorkeuren uitkwam, ja zelfs voor gelijke rechten streef, was ene Karl Heinrich Ulrichs. Deze ?bernicht avant la lettre kwam met een soort derde sekse-theorie op de proppen, die stelde dat homofielen eigenlijk vrouwelijke zielen zijn in een mannenlichaam.

Na Ulrichs' dood in 1895 werd de door hem opgerichte homobeweging in twee kampen opgesplitst. De ene geloofde dat ze letterlijk vrouwen in een mannenlichaam waren. De andere, onder leiding van ene Adolf(!) Brand waren juist diep (rectaal, tot aan de maagwand ongeveer) beledigd door de theorie van Ulrichs. Zij meenden juist tot een soort ?bermasculiene soort te behoren, die in mannelijkheid zelfs boven heteroseksuele mannen uitsteeg.

Verder heb ik het nog niet gelezen wegens gebrek aan zin en tijd, je leeft tenslotte maar zes keer. Maar de rest laat zich raden. Vooral gezien het volgende dagboekfragment van Adolf (Hitler dus) dat ik onlangs op zolder vond:

16-03-1941

Lief dagboek,

Vandaag was het weer een hectische dag. We zouden onze nieuwe single (`Ich bin so traurig das ich kein M?dchen bin') gaan promoten. Vroeg op. Ik kreeg geen hap door m'n keel van de zenuwen. En misschien omdat ik nog vol zat met het zaad van Ernst (Roehm, red.), hahaha. Gelukkig zit daar een hoop eiwit in. Dus nou, ik dacht, ik kom de dag wel door. Theedrinken ging wel. We gingen rond half tien eerst naar Heinrich (Himmler, red.) om bijpassende kleding uit te zoeken. Want die bruine hemdjes van ons zijn sehr geil naturlich, maar een echte artiest moet zichzelf blijven uitvinden, dat is zijn plicht. Vernieuwen is het wezen van de kunstenaar. En Hein heeft kasten vol vernieuwingsmogelijkheden. Iedereen was het erover eens dat mijn kontje heel goed tot z'n recht kwam in het Pruisisch blauwe mantelpakje van Heinrichs vrouw, maar ik voelde me eerlijk gezegd toch beter thuis in een wat losser zittend pettycoat-achtig jurkje. En van Goebeltje in z'n lederen jurkje en met die hoge laarsjes kreeg iedereen gelijk een toeter, zodat het nog heel gezellig werd en wij de rest van de dag niet meer toekwamen aan de promotie... En we hadden het ons nog zooooo voorgenomen... Ik zei vanochtend nog: laten we onze lusten nu eens een keertje in bedwang houden, maar nee hoor binnen no time zat ik weer helemaal onder... Nu ja, morgen weer een dag.

Tot dan,

Adolf


Kortom, Hitler en z'n Nazi's waren aanhanger van Ulrichs' theorie, voelden zich een vrouw in het lichaam van een man en maakten elke homo die daar anders over dacht het leven zo zuur mogelijk. Soms letterlijk, met salpeterzuur. Dat krijg je als je macht heb, dan ga je het misbruiken.

Overigens, de site waar ik al deze opmerkelijke informatie vond, toont ook aan dat Adolf Hitler und the Nazi's qua politieke agenda links van Jan Marijnissen stonden en meerder protestliederen hebben geschreven over onder meer de rechten van dieren (`Das Tier in mir'), het recht op abortus (`F?hrer im eigenen Bauch') en de ongelijkheid van het kapitalistisch systeem (o.a. `T?ting im Namen' - met de bekende strofe: "Fick dich, ich werde nicht tun, was du mir erz?hlst", wat uit duizenden kelen werd mee gebruld op de beroemde Neurenberg-concerten). Eens te meer wordt hier aangetoond hoe veel kanten het muzikale genie van Adolf Hitler had. En hoe vooruitstrevend hij was. Als protestzanger is hij altijd wat onderbelicht gebleven, maar dit toont wel aan dat Bob Dylan, Joan Baez, Country Joe McDonald en Boudewijn de Groot ongetwijfeld heel anders hadden geklonken en hele andere onderwerpen hadden aangesneden zonder het pionierswerk van Hitler.

Posted by molovich at 11:19 AM MEST
Updated: Friday, 29 July 2005 4:38 PM MEST
Post Comment | View Comments (3) | Permalink
Saturday, 6 December 2003
De muzikale successen van Adolf Hitler
Topic: muziekhistorie

Adolf Hitler und die Nazi's op het hoogtepunt van hun succes (La Voie Lact?e, Vichy, mei 1941)

Adolf Hitler begon z'n muzikale carri?re vlak na de Eerste Wereldoorlog met het bescheiden hitje 'Bismarck, Bismarck, wo bist du denn?', dat vooral in de smaak viel bij de transeksuele gemeenschap van de Weimar-republiek. Maar ondanks redelijk succesvolle optredens door gans het land, wist Hitler nog niet echt door te breken tot het grote publiek.

Een tijd lang werd niets van 'm vernomen totdat hij in 1923 de singel 'Coup (soleil!)' opnam. Punk avant la lettre, dat de Sex Pistols jaren later zou inspireren tot het maken van 'Anarchy in the UK'. De machthebbers van de Weimar-republiek achtte Adolfs singel zo subversief dat ze het nodig achtten de steeds populairder wordende volkszanger achter slot en grendel te zetten.

In de gevangenis schreef hij, op een van droog brood gemaakte accordeon, zijn grote meesterwerk, het conceptuele album 'Mein Kampf'. Met name de titelsong en de hitsingels 'Mein Kampf ist Dein Kampf' en 'Dies ist Mein Kampf' bezorgden Adolf Hitler een immense populariteit. Zo groot dat de machthebbers er niet meer omheen konden. In 1928 werd Hitler vrijgelaten.

Niet lang daarna richtte hij zijn eerste bandje op, Adolf Hitler and the Amazing Headaches. Rauwe schlagermuziek maakten ze, ontdaan van elke poespas, dat in heel Duitsland met groot enthousiasme werd ontvangen. Het waren economisch gezien moeilijke tijden, de bevolking had behoefte aan de eerlijkheid en het bombastloze wat Adolf Hitler en zijn Amazing Headaches op hun publiek loslieten.

In deze tijd maakte Hitler maakte geen nieuwe nummers: optreden, optreden en nog eens optreden was het enige wat hij deed. Eind jaren '20 samen met The Amazing Headaches (met een jonge Joseph Goebels op lead-trombone), begin jaren '30 met Adolf Hitler und die Braun Hemden. Daarmee legde hij werkelijk de basis voor zijn latere successen. Vooral de singel `Das Braunhemd ist mir n?her als der Rock' werd goed door de critici ontvangen en wordt door gezaghebbende critici beschouwd als de basis van de rock and roll, waarmee later aan de haal werd gegaan door lieden als Chuck Berry en Little Richard, zoals wij allen weten leden van het (hoe kan het ook anders) negro?de geslacht.

Adolf Hitler und die Braun Hemden mochten het dan goed doen in het Duitse rock-circuit, Adolf wilde meer. In 1932 richtte hij Adolf Hitler und die Nazi's op, waarmee hij Duitslands grootste talenten samenbracht. Hijzelf nam de leadzang en basgitaar voor zijn rekening. Hermann G?ring speelde leadgitaar. Heinrich Himmler slaggitaar en Joseph Goebels ramde een slag in de rondte op z'n drums. Er bestond in die tijd enige rivaliteit met de populaire volkszanger Hindenburg,maar tijdens een gezamelijk benefietconcert in 1933 wisten Adolf Hitler en de zijnen hem definitief van z'n troon te stoten. "Er was een ware publiekswende waar te nemen toen wij het nummer `Folg deinen F?hrer' inzetten", zou Hitler later vaak vertellen.

In de jaren na deze `machtsgreep' kenden Adolf Hitler und die Nazi's hun grootste nationale successen met name dankzij revolutionaire hitsingels als `(Ich habe den) Macht', `Kristall Nacht', `Nacht der Lange Messer', `NSDAP' (waarin veelvuldig de rechterarm werd gezwaaid, hetgeen The Village People later zou inspireren tot hun YMCA-dans) en de sociaalkritische klassieker `Im Getto'. Maar het was niet voordat ze de singel `Fort mit Jodeln!' opnamen dat Adolf Hitler und die Nazi's ook internationaal erkenning kregen. Tot dan toe werd er een beetje smalend gedaan over het grote succes dat het kleine mannetje met zijn snorretjes in zijn thuisland wist te bereiken, maar dankzij `Fort mit Jodeln!' kon ook de rest van Europa niet meer om hem heen. Hitler had met zijn zo secuur verwoorde haat jegens het jodelen duidelijk een gevoelige internationale snaar geraakt. In 1939 begon zijn internationale tour in Polen, maar al spoedig zou hij ook Oostenrijk, Nederland, Frankrijk, Belgi?, Spanje, Itali? (waar Die Nazi's nog een reeks duo-concerten gaven met de populaire Italiaanse gruntcore-formatie Mussolini), Rusland en ongeveer geheel Oost-Europa met een reeks concerten komen verblijden.

In 1943 liet Adolf Hitler zich voor het eerst van zijn gevoelige kant zien met de ballade `Blondie', over zijn grote liefde. Eveneens een groot succes was de discoklassieker `Eva Braun'. Hierin kwamen de volgende strofes voor:`Eva Braun ist nicht mein Liebe / Sie ist nur ein M?dchen / Sie denke das ich der Eine bin / Aber das Kind ist nicht mein Sohn", die duidelijk verwezen naar de vele Duitse vrouwen die claimden een kind van Adolf Hitler te dragen of te hebben. Hoewel hij met dit nummer nog wel enige potten wist te breken, bleek het achteraf toch een stuiptrekking van wat eens een groot artiest was geweest. Het is altijd treurig om de grote der aarden te zien verworden tot een schim van zichzelf. Adolf Hitler trok zich steeds vaker terug in zijn Adelaarsnest. Hij had de weg geplaveid voor nieuwe bands uit met name Amerika. Vooral het Roosefelt Trio (met Franklin D., Winston C. en Main Man Stalin) begon aan z'n grote opmars met hitsingels als `Normandy 1944', `A Bridge to Far' (over het vergissen in akkoorden tijdens een optreden) en vooral `D-Day', dat handelde over de dag dat Franklin D. ontmaagd werd door de dochter van de dominee.

In februari 1945 brak Adolf Hitler met zijn groep en ging hij solo verder. Maar het mocht niet baten. Zijn nieuwe singel `Im Bunker' (waarmee hij op het succes van `Im Getto' prbeerde te teren) flopte gigantisch en op 30 april 1945 pleegt Adolf Hitler zelfmoord, gedesillusioneerd door het volk dat hem van de een op de andere dag was vergeten en natuurlijk gedesillusioneerd door de platenindustrie die jarenlang van zijn successen had geprofiteerd, maar hem als een baksteen liet vallen toen hij even wat minder succesvol werd. Het artiestenbestaan blijft een hard bestaan. Adolf Hitler und die Nazi's hadden de weg geplaveid voor de grote bands uit de jaren die volgden. Hun invloed is nog steeds voelbaar in alle uithoeken van de wereld waar bandjes worden opgericht die de ambitie hebben de wereld te veroveren.

Posted by molovich at 1:18 PM CET
Updated: Friday, 29 July 2005 4:33 PM MEST
Post Comment | View Comments (8) | Permalink

Newer | Latest | Older