Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« January 2020 »
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Friday, 5 August 2005
G.T. Rotterdam: de envelop
Topic: Dagelijkse beslommeringen


De mysterieuze envelop nadat ik ‘m had opengescheurd.
Gisteravond toen ik rond de klok van tienen thuis kwam om op tijd te zijn voor Extras, de nieuwe serie van de onovertroffen Ricky ‘The Office’ Gervais, trof ik bovenstaande envelop aan op mijn deurmat. PERSOONLIJK leest u linksonder. De mysterieuze afzender is GT Rotterdam.

Mijn nieuwsgierigheid was, kortom, gewekt. Boven gekomen nam ik plaats op de bank en onderwierp de envelop nog eenmaal aan een klein onderzoek. Momenten als deze, die nou niet zo vaak voorkomen, dient men naar mijn bescheiden mening zo lang mogelijk te rekken. Hoewel ook weer niet te lang, want dan kan de teleurstelling weer te groot zijn. Neen, een mens dient zorgvuldig af te wegen wanneer het moment daar is om de envelop open te rukken. Ik had nog tien minuten voordat Extras zou beginnen. Ik vond het mooi geweest. De buitenkant van de envelop verraadde niets meer van haar afzender dan wat ik al wist: dat ze zichzelf de initialen G.T. hadden aangemeten en dat ze in Rotterdam gehuisvest waren. Hoewel de vrees dat er Antrax in zou zitten, nog even door mijn hoofd schoot, won mijn nieuwsgierigheid van mijn angst en scheurde ik de envelop zonder verder dralen open.

En daar lag voor mij, op tafel, de nieuwe catalogus van Gay Toys met de allernieuwste top-DVD’s, zoals daar zijn: ‘Caught but not arrested’ (90 min. Order No 64-8812), ‘Drill Bill Vol.1’ (120 min. Order No. 64-9096), Butthole Buffet (ca. 90 min. Order No. 64-9170), Dirty Hairy (90 min. Order No. 64-8935), ‘Cock around the Clock’ (90 min. Order No. 64-9070) en ‘WURSTFILMS’, een boeiend klinkende film waarvan ik helaas niet de tijdsduur en het ordernummer van kan vermelden, want deze titel stond niet in de catalogus, maar werd genoemd in de bijgaande, bijzonder vriendelijke en uiterst informatieve brief.

Daarin stond bijvoorbeeld ook vermeld dat je bij GayToys aan het juiste en goedkoopste adres bent voor zogenaamde ‘Roomodourizers’, die luisteren naar illustere namen als Rush, Jungle Juice, Manscent en, nieuw in hun assortiment: Blue Boy (v.a. 6 euro p. fl.!). Ik nam maar aan dat ‘Roomodourizers’ een soort geurvreters zijn die een al te penetrante mix van strontluchten met een zweempje zaad en het specifieke aroma van samengeklonterd smegma dienen te verdrijven op dagen dat moeder wel eens plotsklaps op de stoep kan staan. Waarbij Rush vermoedelijk geurt naar een zwetende Rush Limbaugh, Jungle Juice naar een zwetende Tarzan, Manscent naar een willekeurig zwetend manspersoon en Blue Boy naar een zwetende Smurf.

Verder blijkt uit de brief dat de Zotte Zomerdagen weer zijn aangebroken, hetgeen betekent dat iedere bezoeker van GayToys te Rotterdam, geheel gratis een Jelly Cockring, ter waarde van 5 euro 95 ontvangt. De Jelly Cockring, zo lezen we met stijgende interesse, is de MEEST GEBRUIKSVRIENDELIJKE COCKRING OOIT GEMAAKT. One size fits all. De zomerhit van 2005!

U begrijpt, daar had ik wel oren naar. Zojuist heb ik contact gehad met G.T. Rotterdam, dat om een of andere duistere reden enkel is te bereiken na 14.00 uur. Ik kreeg Frans aan de lijn. Frans was uiterst vriendelijk en behulpzaam. Hij klonk een beetje droevig en leek blij met iemand te kunnen spreken. Zijn stem verraadde een onbestemde hunkering. Waarnaar, dat bleef onduidelijk. Helaas was het niet mogelijk om de Jelly Cockring in het bezit te krijgen zonder af te dalen naar Rotterdam. Had ik geen zin om gezellig zaterdag en zondag 13 en 14 augustus langs te komen? Dan zou er een groot feest zijn in hun winkel te Rotterdam, op Brandersplaats 1 (achter “Danny de Cactus”). Tot mijn spijt, maar vooral tot die van Frans, moest ik deze uitnodiging afslaan. Ik zit dat weekend namelijk reeds helemaal vol, moet u mederekenen.

Roomodourizers bleken trouwens poppers te zijn. Ik bedankte Frans vriendelijk voor zijn behulpzaamheid.

Posted by molovich at 5:07 PM MEST
Post Comment | View Comments (3) | Permalink
Wednesday, 27 July 2005
Thee is voor Zieke Hoeren
Topic: Dagelijkse beslommeringen


Grasmaaiers in Sevilla, een foto die niks, maar dan ook niks te maken heeft
met het hieronder staande verhaal.


Thee is voor zieke hoeren, heb ik het afgelopen weekend geleerd.

Maar voordat deze onverwoestbare wijsheid mijn leven verrijkte, had ik het volgende telefoongesprek. Tudelduu? Tudeleduu? deed mijn telefoon dan weer voordat ik het bewuste telefoongesprek had.

?Met Max J. Molovich?, zei ik door de hoorn, nadat ik hem had opgenomen en op de juiste wijze tegen mijn hoofd had geklemd.
?Aaaaaah, goedendag?, zei een enthousiaste en aangenaam warme vrouwenstem. ?Goed dat ik u tref.?
?Het genoegen is geheel wederzijds?, zei ik, nooit te beroerd om mijn medemens een goed gevoel te geven. Er is immers al genoeg ellende op de wereld.
?Het zit namelijk zo?, zei de vrouw zonder te reageren op mijn vriendelijkheid, ?ik ben van Oezbo Telecommuincation Branding Systems, wellicht kunt u zich herinneren dat ik u al eerder heb gesproken.?
?Neen, eerlijk gezegd laat mijn geheugen me dit maal in de steek. En dat terwijl mijn geheugen over het algemeen toch een van mijn??
?Nee??, zei de vrouwenstem, nog steeds warm en enthousiast, maar kennelijk ook ongeduldig. Eerlijk gezegd was ik danig in mijn wiek geschoten dat ze mij in de rede was gevallen.
?Luistert u eens, mevrouw?, zei ik op vastberaden en ietwat vermanende toon.
?U bent toch de heer Molovich??, zei de vrouw.
?Ja?, zei ik, ?maar wat ik wilde zeggen??
?Dan heb ik wellicht een hele grote verrassing voor u?, zei de vrouw terwijl mijn woede zich in recordsnelheid richting het kookpunt borrelde.
?Oooh?, zei ik sarcastisch.
?U en uw gezin kunnen kans maken op een geheel verzorgde reis naar Oezbekistan.?
?Maar ik heb geen gezin.? Eerlijk gezegd was ik nogal overdonderd door deze opmerkelijke wending in ons gesprek.
?Het enige wat u daarvoor hoeft te doen, is een maand lang onze diensten uitproberen. U hoeft uw stoel niet eens uit te komen. Antwoordt u bevestigend op de volgende vraag: bent u de heer Max J. Molovich.?
?Ja, maar??
?U heeft duidelijk ?Ja? gezegd?, zei de vrouw, die nu ineens een stuk minder enthousiast en al helemaal niet meer warm klonk. Ze klonk zelfs een tikkeltje mechanisch, merkte ik op. ?Vanaf nu maakt u, de heer Max J. Molovich, een maand lang gratis gebruik van de diensten van Oezbo Telecommunication Branding Systems. Na het verstrijken van de proefperiode betaalt u 45 euro 50 per maand. Volgend jaar rond deze tijd, krijgt u te horen of u de geheel verzorgde reis naar Oezbekistan heeft gewonnen. Zorg dat u thuis bent. Ik wens u een goede middag.?
?Tuuutuuutuuut?, zei mijn telefoon. Het was nu pas dat ik tot het besef kwam dat ik de hele tijd met een computerstem had gesproken. Ik schonk mezelf nog maar een kopje thee in.

Posted by molovich at 10:45 AM MEST
Updated: Wednesday, 27 July 2005 10:47 AM MEST
Post Comment | Permalink
Friday, 21 November 2003
Weg uit de duisternis!
Topic: Dagelijkse beslommeringen
Ooit, toen ik een jaar of acht was, werd er op zondagochtend bij ons aangebeld door Jehovagetuigen. Een man, een vrouw en een kind. Mijn ouders lagen nog op bed, of te slapen of dingen te doen die ze ook hadden gedaan in hun moment of glory waaruit ik was voortgekomen (ergens in de zomer van 1976 deden ze dat). Ik zei het drietal dat mijn ouders er niet waren, waarna ze hun weg vervolgden op het pad van God, dat waarschijnlijk naar de buren leidde. Sindsdien ben ik nooit meer in contact gekomen met dat slag volk. Wat ik jammer vind. Graag had ik ze namelijk, net zoals de grote Oxysept dat ooit heeft gedaan, eens een koekje van eigen deeg gegeven. Niet dat ik denk dat me dat zou lukken, vermoedelijk zouden ze mij binnen het half uur bekeren tot diep gelovige en overtuigd volgeling, opdat ik ook uw zondagochtenden kan komen verpesten met de Blijde Boodschap.

Ondanks die vrees zou ik graag eens van gedachten wisselen met diepgelovigen van het een of ander. Daarom begon mijn hart te gloeien toen ik vanmiddag bemerkte dat op de Dam te Amsterdam een tent stond van de Scientology. Recht voor de ingang van het Paleis hadden ze een knalgele tent neergezet die niet te negeren was. En dat deed ik dan ook niet. Ik was net naar de bank gegaan om, na een acute vrees voor een Derde Wereldoorlog, al het geld dat ik bezat ervan af te halen. Dat bleek exact 2034 euro te zijn. Ik deed mijn fiets op slot en stapte de tent binnen in de veronderstelling dat ik onmiddellijk door de een of de ander verlichte ziel zou worden aangeklampt om bekeerd te worden. God, dat viel vies tegen. Mij meegerekend waren er vijf ongelovigen aanwezig. De andere vier werden rondgeleid. Maar ik niet. Ondanks twee scientoligisten die het kennelijk prefereerden elkaar hun voorgeprogrammeerde inzichten te vertellen in plaats van mij.

Ik liep toen maar zelf rond langs de panelen die men verspreid door de ruimte had neergezet en waarop de Boodschap te lezen was. Die boodschap was lichtelijk teleurstellend. Als je ziek was, werd je door Scientology beter. Als je aan de drugs zat, kwam je ervan af. Als je depressief was, werd je weer vrolijk. Maar hoe? Da werd dus nie uitgelegd. Godverdoeme. Op het laatste paneel dat ik tot mij nam stond: "De zin van het bestaan is voortbestaan." Goh, dacht ik, dat heb ik zelf ook wel eens bedacht. Ik griste nog wat gratis foldertjes mee en wilde net weg gaan toen ik werd aangeklampt door een jongeman met een rechthoekig brilletje waarachter angstige ogen scholen. Of ik reeds een rondleiding had gehad. Nee, ik heb mezelf rondgeleid. Was er iets bij wat mij aansprak. Nee, antwoordde ik naar waarheid en toen voelde ik mijn telefoon trillen. Ik excuseerde mij en nam op. Het was D. die even informeerde of ik zaterdag nog naar het feest van F. ging dat als thema Duitse Softporno had. Aanzegien mijn lederhosen net gewast waren en ik mijn snor had laten staan, mag het duidelijk heten wat mijn antwoord was. D. en ik babbelden nog wat, tot ik bij een tafeltje kwam waar wat diepgaander literatuur lag over het de zin van het bestaan, wat voortbestaan is. D. en ik zeiden vaarwel, ik hing op en richtte mijn aandacht tot de Boodschap. Er bleken zeven fases te zijn die met het voortbestaan te maken hadden. Ten eerste moest men ervoor zorgen je lichamelijke zelf te laten voortbestaan. Fase twee was de toekomst (kinderen krijgen). Fase drie was ervoor zorgen dat je omgeving bleef voortbestaan. Fase vier betrof de gehele mensheid. Fase vijf het heelal. Fase zes het voortbestaan van het spirituele zelf. Fase zeven, het uiteindelijke doel, is oneindig voortbestaan. Dit werd ge?llustreerd door een tekening van een lichtgevende liggende acht, dat oneindig betekent. Dit teken bedoel ik: ? , maar dan veel groter en omringd met een fel aura. Het werd licht in mijn hoofd. Alsof mijn hersens naar buiten wilden, omhoog, de vrijheid tegemoet. Ik voelde hoe mijn ogen wegdraaiden en voor een kort moment dat eeuwig duurde, was ik omgeven door licht. Alsof ik door een microscoop keek en mijn eigen nek zag . Het was mij duidelijk: ik had het licht gezien en dat zag er goed uit. Ik zal eeuwig voortbestaan, de dood kon mij niks meer maken.

Gesterkt door deze ervaring verliet ik de tent. Godverdomme, dacht ik, dat mag dan blasfemie wezen, maar ik heb wel mooi het licht gezien! Het was reeds donker op de Dam, maar ik zag de mensen stralen. En ik zag dat de mensen zagen dat ik straalde. Ja, het is niet verkeerd om het licht te hebben gezien. Het licht circuleerde door mijn aderen met mijn gloeiende hart als middelpunt. Ik stapte op mijn fiets en hoefde niet eens te trappen om vooruit te komen. Verlicht zijn, ik kan het iedereen aanraden. Die dreiging van een Derde Wereldoorlog deed er ook niet meer toe: ik zou toch eeuwig voortbestaan! Ik ga er spontaan uitroeptekens bij gebruiken!!!

Even later stapte ik bij de Albert Hein naar binnen. Want een fantastische winkel!! Het was de Albert Hein op de Elandsgracht (de voormalige Lindeman), waar het personeel graag lijkt te werken. Iedereen daar was vrolijk en toen ik binnenkwam werd men nog vrolijker, want zo gaat dat als verlichte mensen binnen stappen. Nadat ik voor 34 euro boodscahppen had gedaan, stond ik buiten mijn fiets weer van het slot te doen, toen ik werd aangeklampt door een zwerver. Of ik een paar eurocentjes voor `m had. "Ik zal even kijken", zei ik tegen de goede man. Hetgeen ik deed. "Nee", zei ik, "ik heb alleen maar vier briefjes van vijfhonderd." "Nou ja, helaas", zei de zwerver. "Volgende keer beter", zei ik. Ik voelde brandend bloed door m'n aderen stoten. Da's waar ook, dacht ik, ik ben verlicht. De zwerver was al iemand anders aan het aanklampen toen ik `m terug riep. Ik pakte een briefje van vijfhonderd uit m'n portemonaie en hield `m aan de zwerver voor. "Hier", zei ik, "pak aan." De zwerver keek mij angstig aan als een hond die vaak mishandeld is en niet weet of hij nu geaaid of geslagen gaat worden. "Wat wil je van me?", vroeg de zwerver. "Niks", zei ik, "pak maar aan." De zwerver deinsde achteruit. Ik deed een paar stappen vooruit. "Pak maar", zei ik zo vriendelijk mogelijk en hield `m het briefje van 500 euro voor. De zwerver liep nog verder achteruit, maar struikelde toen over een loszittende stoeptegel. Zijn Dirk van der Broek-tas viel op de grond. Er spetterde wat gele vla uit. Ik liep op de gevallen zwerver af en stak mijn hand uit. Doodsangst las ik in z'n ogen. Op handen en benen kroop hij paniekerig achteruit. Het lukte hem uiteindelijk op te staan. "Fucking creep, laat me met rust", schreeuwde hij en rende weg. De duisternis in.

Posted by molovich at 12:34 AM CET
Updated: Friday, 29 July 2005 4:27 PM MEST
Post Comment | View Comments (8) | Permalink

Newer | Latest | Older