Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« January 2004 »
S M T W T F S
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Thursday, 8 January 2004
Idolaat van Manta


Idols kan mij eerlijk gezegd aan mijn welgevormde reet roesten, vooral ook omdat de zelfkritiekloosheid van de meeste deelnemers mijn tenen dusdanig doet krullen dat ik een week lang helse pijnen moet doorstaan bij het proppen van mijn voeten in mijn naaldhakken. Maar soms is het werkelijk de moeite van pijnlijke voeten waard, simpelweg omdat de voldoening die het geeft om iemand volledig te zien afgaan groter kan zijn dan de opoffering die het vergt om een week lang op te grote pantoffels en een compresje op de bloedende teennagels rond te lopen.

Zo waren wij onlangs getuige van een meisje dat op de befaamde stip een pijnlijk krampachtige versie van een of ander Shakira-nummer ten beste gaf. Ik voelde hoe mijn nagels zich in het hout van mijn vloer probeerden te boren, maar ik bleef kijken. Haar zelfingenomenheid in combinatie met haar hemeltergende stem werkte verlammend. Ik kon er niet van weg kijken noch kon ik de kracht opbrengen mijn handen naar m'n oren te leiden. Uiteraard zei de jury haar, zonder dat daar al te veel overbodige woorden aan vuil werden gemaakt, dat haar wens om idool te worden op eerder genoemde stip eindigde. Boos beende zij weg.

Enigszins teleurgesteld (ik had er toch meer van verwacht), probeerde ik mijn teennagels uit het hout te trekken. Dientengevolge dacht ik er niet aan te zappen naar een meer kijkenswaardig programma. Ik was bij de vierde teen aanbeland toen mijn zaploosheid werd beloond met een toetje dat het plaatsvervangende schaamrood een glorieuze comeback op mijn kaken deed maken. Haar moeder bleek namelijk ook aanwezig. De vrouw was ooit kennelijk diep teleurgesteld, want uit haar ogen vlamde het soort fanatisme dat wij wel vaker zien bij ouders van wie het leven niet aan de verwachtingen voldeed, zodat ze zich op het slagen van hun kind gingen storten. Even schoot mij de gedachte door het hoofd dat ik haar ergens van kende. Maar die gedachte liet ik zo snel mogelijk varen. Op luide en diep gekrenkte toon sprak zij, terwijl de man nog minstens 78 meter van haar was verwijderd, jurylid Henk-Jan Smit aan... Hoe hij het in het hoofd haalde om haar dochter, wier stembanden door nachtegalen waren bepiest, niet naar de volgende ronde te laten gaan. Ze noemde haar dochter, net als op haar website (en ik citeer):" Een topzangeres met een gouden keeltje als die van een Celine Dion en met de charme van een Marilyn Monroe." (Cursivering is van mij.) Tijdens haar tirade zwaaide ze met cd's die haar dochter had volgezongen met eigen nummers... (De horror. De horror.) Of de vrouw de moeder was, vroeg een ander jurylid dan Henk-Jan.
"Ja", antwoordde de vrouw niet zonder trots:"En manager. En mental coach. En deze kanjer gaat het helemaal maken. Jullie zullen er spijt van krijgen." Verder kon ik het niet volgen, want mijn telefoon ging. Het was de onderbuurvrouw wier plafond aan het afbrokkelen was nu mijn teennagels er doorheen staken. En toch kende ik haar ergens van.

Enfin, gisteren zag ik het zangeresje weer over mijn beeldscherm kruipen, en wel in SBS Shownieuws. Het meiske en haar moeder/manager/mental coach bleken ontzettend veel reacties te hebben gehad. Haar moeder beweerde dat ze het expres zo gespeeld hadden, bij wijze van publiciteitsstunt. Dat ze haar doel bereikt had. "En Manta", zo zei ze, "blijft een kanjer." Een schok van ontroering sidderde door mijn lijf. Manta... wat een naam. De naam van de mooiste machine ooit gemaakt. Mijn leven zoals ik dat in de jaren '70 en '80 leefde, zweefde aan mij voorbij als in een droom. Manta. Wat een naam. Wat een wagen.

Nu moet u weten dat ik in die dagen hoofdzakelijk door het leven ging als Manta Max. Dag en nacht was ik ermee bezig. Met het rijden erin en het up-tunen ervan. Ik sliep erin. Ik at erin. Ik leefde erin. Ik kwam er alleen uit om mij aan de pitspoezen voor te stellen. Die vervolgens tranen met tuiten huilden dat ze niet met me mee naar binnen mochten. Maar dat moesten ze maar begrijpen, vreemde vlekken in m'n Manta kon ik niet gebruiken. Als ik dat sleuteltje omdraaide, het toerental omhoog joeg en diep inhaalde, vloog er een pisril door m'n lijf. Elke keer weer. Zo lang het maar niet al te muf rook en mijn neuswegen vrij waren. Van elke seconde in mijn Manta heb ik genoten.

Maar aan al dat moois kwam abrupt een eind op die onfortuinlijke dag in 1986 dat ik het zoontje van de burgemeester had overreden. Had ie maar niet met z'n rolstoel de provinciale weg moeten oversteken. Ik wens mijn snelheid niet aan te passen aan dergelijke slakkengangers. Zoontje van de burgemeester of niet, dat doet er niet toe. Bovendien had ik op het circuit rond de Zandput net het Manta-werelduurrecord gereden (132 km), iets waar het hele dorp van op de hoogte was. Dus had men er wel rekening mee mogen houden dat ik enigszins onder invloed van de adrenaline was. Maar hier in Nederland weigert men een beetje mee te denken met topsporters.


De start van mijn Manta-werelduurrecord (132 km), hier is er nog geen vuiltje aan de lucht....

Op die rampzalige dag, ik was relatief jong en wellicht wat onbezonnen, vond ik het nodig een daad te stellen. Dat daar een leven voor gegeven moest worden, is de prijs die je soms moet betalen. Hoewel ik het uiteraard betreurde. Maar erger was dat mijn baby's me werden afgenomen. Bovendien werd mijn rijbewijs voor een half jaar ingetrokken.Volgens de rechter had de Manta het beest in mij losgelaten. Was het een strijd tegen de duivel die ik niet aan kon. Nooit zou ik er meer ??n mogen berijden. Tot op de dag van vandaag scheurt dat mijn hart in twee?n.

U begrijpt hoe dankbaar ik was dat het zangeresje Manta mijn herinneringen aan mijn schatjes weer terugbracht naar waar ze horen: in mijn hoofd. En met mijn herinneringen, zag ik haar weer voor me. Met haar ravenzwarte haren op haar bezwete voorhoofd geplakt, klampte ze mij aan in de rechtzaal, toen, vlak na mijn veroordeling. Pitspoes Pijpmuis noemde we haar, vanwege haar zuinige mondje dat evenwel alles slikte. "Ik zal onze baby naar jou noemen", schreeuwde ze mij dramatisch toe. Zou ze nu werkelijk hebben gedacht dat Manta mijn voornaam was?

Posted by molovich at 1:47 AM CET
Post Comment | View Comments (2) | Permalink

Sunday, 11 January 2004 - 9:51 PM CET

Name: Bart
Home Page: http://www.bartook.blogspot.com

Ach, herinneringen aan beter tijden zijn altijd fijn.
Na mijn laatste arrestatie werd ik afgevoerd door twee vrouwlijke agentes.
Handboeien en lange blonde haren.
Ze vroegen me waarom dat traantje in m'n ooghoek.
Het waren fijne herinneringen. Door mijn versleten ogen gezien zagen de agentes er best uit als de nimfen van vroeger.
Klik, klik, trrrrr, trrrrrr....
Ja, dat waren de tijden.
Het verschil alleen zit in het ontwaken.
Vroeger bedden van satijn, nu een benouwde cel.
Handbouien blijven hetzelfde.

Monday, 12 January 2004 - 10:44 AM CET

Name: Max

Sterkte, Bart.

View Latest Entries