Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« December 2003 »
S M T W T F S
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Monday, 1 December 2003
De Machinist
Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat The Great Train Robbery verscheen, de allereerste Western uit de filmgeschiedenis. En tevens de allereerste film die montage gebruikte door beelden van gebeurtenissen die tegelijkertijd maar op verschillende plekken plaatsvonden, met elkaar af te wisselen. In de achtervolging worden beelden van de dansende burgers afgewisseld met beelden van de vluchtende rovers. Waarna een achtervolging volgt die qua adrenaline-injectie niet hoeft onder te doen voor de kraansc?ne uit Terminator III. The Great Train Robbery ook de eerste film waarin iemand danste op kogels, zij het dat het hier gewoon een soort onderdeel van een vriendschappelijke squaredance is. Let overigens vooral op de fantastische sterfsc?nes. Met als hoogtepunt sc?ne vier, waarin een overmeesterde kolenschepper in een pop verandert die de hersens wordt ingeslagen en van de trein wordt gegooid. Maar het mooiste heeft men voor het laatst bewaart, waar een flink besnorde cowboy (vermoedelijk Butch Cassidy) hoogstpersoonlijk zijn magazijn op u leegschiet. The Great Train Robbery is voorwaar een mijlpaal in het bestaan van de mensheid, die u hier kunt downloaden.

Zelf heb ik ook wel eens een trein proberen te overvallen. Helaas dacht de machinist van dienst dat mijn compagnon, Edje `Vleesboom' Vermeer, zelfmoord wilde plegen toen hij `m met de armen gespreid op de rails zag staan. De machinist was van het progressieve soort die zelfmoord het recht van ieder levend wezen vond. Later bleek dat hij zelfs de kat van de buren naar de andere kant had geholpen, nadat deze vijf keer had geprobeerd zichzelf met een molensteen rond de nek in de sloot achter het huis te verdrinken. "De molensteen was te zwaar voor de kat om `m naar de sloot te slepen, dus heb ik `m even geholpen", aldus de machinist. Zijn buren beweerden echter dat ze hun Vlekkie met een riempje aan de molensteen hadden gebonden om te voorkomen dat ie zou weg lopen. En dat ze `m bij de sloot hadden gezet opdat hij wat te kijken had, naar de visjes en waterinsecten en zo.

De machinist had ook vijftien hoeren begeleid in hun wens zelfmoord te plegen. Volgens de machinist was het tevens de wens van de vijftien hoeren om na hun dood nog een keer gepenetreerd te worden door de machinist en dat hun maaginhoud vervangen zou worden door papiersnippers en kleine cadeautjes zodat hun lichaam als grabbelton op kinderfeestjes zou kunnen dienen. De eerste keer dat de machinist aan deze specifieke wens van de hoeren voldeed, was op het feestje ter gelegenheid van de achtste verjaardag van zijn neefje. Het moet gezegd, een groot succes was het niet. Het lijk stonk (hoewel de machinist het keurig in de koeling van zijn `slagersvriend Koen' had bewaard) en de cadeautjes werden maar matig ontvangen. In een tijd dat de Mario Brothers furore maakten, bleek de jeugd niet meer warm te lopen voor bromtollen en Tonka-kraanwagens. Tijden veranderen. De machinist heeft daarna nooit meer een van zijn grabbelhoeren meegenomen naar kinderfeestjes, hoeveel pijn het hem ook deed om de laatste wensen van de hoeren te negeren. Gelukkig had hij al veel voor ze gedaan.

Maar goed, uiteindelijk stopte de trein. Edje lag in de kreukels. Even wist ik niet wat ik moest doen. Moest ik bij Edje blijven treuren of moest ik de trein overvallen? Binnen vijf seconden besloot ik toch maar de trein te gaan overvallen, want aan treuren heeft niemand wat. Edje was dood, die maakte het niet meer uit. En ik word altijd alleen maar verdrietig van treuren. Ik deed een zakdoek voor m'n mond, hield m'n revolver in de aanslag en liep op de trein af. De trein bleek echter echter enkel brieven aan Sinterklaas te bevatten. "Godverdomme", schreeuwde ik uit, "wat is het leven toch KUT!" Na welke woorden ik geen lucht meer kreeg. De machinist probeerde met de zakdoek die ik om mijn mond had gedaan, mijn luchtwegen af te sluiten. Met een paar ellebogen in zijn maag, wist ik aan zijn greep te ontsnappen.
"Sorry", zei de machinist, "ik dacht dat je het leven niet meer zag zitten."
"Geeft niks", zei ik, "kan gebeuren." Ik stak mijn hand uit. "Molovich is de naam, Max J. Molovich."
De machinist nam mijn hand aan. "Drion", zei hij, "Huib Drion. Wilt u een snoepje?" Uit zijn linkerhand haalde hij een klein, rond, wit snoepje, vermoedelijk een pepermuntje.
"Nee dank u", zei ik beleefd, "ik ben meer een hartig mens."

Posted by molovich at 9:05 PM CET
Updated: Monday, 1 December 2003 9:09 PM CET
Post Comment | View Comments (4) | Permalink

Tuesday, 2 December 2003 - 1:02 PM CET

Name: Kippfest

Hehehehe

Doet me denken aan die sketch van de clichemannetjes, maar doet er zeker niet voor onder

Tuesday, 2 December 2003 - 9:19 PM CET

Name: Lennard

http://perik.zone5300.nl/periodiek/index.php?id=37

Hehe.

Tuesday, 2 December 2003 - 11:32 PM CET

Name: Max

Werthers Letzte... muhahahaha.

Wednesday, 3 December 2003 - 1:10 AM CET

Name: Bart
Home Page: http://www.bartook.blogspot.com

Wilt u vragen of mijheer de machinist tijd heeft om mijn buurvrouw met een bezoekje te vereren?

View Latest Entries