Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« November 2003 »
S M T W T F S
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30
You are not logged in. Log in
Monday, 24 November 2003
In honour of Lee Harvey O.

Max J. Oswald kijkt toe hoe Lee Harvey Oswald wordt vermoord door Jack Ruby.

Eigenlijk wilde ik dit verhaal al gisteren (zondag) schrijven, zodat het op tijd hier te lezen was, maar helaas had ik een kater ter grootte van een prehestorische siberische sabeltandtijger. Maar goed, het is vandaag (maandag 24 november 2003) precies veertig jaar geleden dat Lee Harvey Oswald, de vermeende moordenaar van pressident John F. Kennedy, werd doodgeschoten door de nachtclubeigenaar Jack Ruby. En dat dient herdacht te worden.

Voordat ik gevangenispriester werd in Los Angeles, oefende ik dat beroep uit in de gevangenis van Dallas. En zo kwam het dat ik mijn glimmende schoenen aan het bewonderen was toen twee dagen voor zijn dood, Lee Harvey Oswald met veel tamtam de gevangenis werd ingeleid terwijl hij maar `I'm a patsy, I'm a patsy' naar de verzamelde pers aan het schreeuwen was.

Nog geen anderhalf uur nadat de fatale schoten op JFK waren gelost, werd Oswald opgegapakt door de politie van Dallas. In de tussentijd was hij, op z'n dooie gemakje, uit de Texas School Book Depository (waarvandaan hij zou hebben geschoten) gelopen, had hij onderweg een politieagent doodgeschoten en was hij de film `War is Hell' gaan kijken in The Texas Theater alwaar hij werd ingerekend. Die avond vroeg ik `m of hij niet wilde biechten.
"Fuck off", zei hij en gaf mij de middelvinger. Daar zat een man die z'n hele leven was afgewezen. Een man die ervoor had gekozen bij de underdog te horen, maar zelfs door die underdog niet werd geaccepteerd. Een notoire leugenaar die tenslotte in zijn eigen web van leugens was gevangen. Eindelijk was er iemand die bereid was hem te accepteren en te geloven, maar hij wees het af.

Zijn moeder was altijd aan het werk. Buiten schooltijd doorkruiste hij met de ondergrondse (paradijs der verschoppelingen) New York of ging hij naar de dierentuin om uitgelachen te worden door hyena's en buurtgenootjes. Op school in de Bronx werd hij gepest omdat hij uit Texas kwam en in de marine omdat hij marxist was. Zijn keuzes kwamen voort uit een recalcitrant soort masochisme. Lee Harvey Oswald wilde gestraft worden. Hij werd marxist, niet uit overtuiging, maar omdat hij dan slaag zou krijgen van zijn medemariniers. Hij werd leugenaar, niet omdat hij iets te verbergen had, maar omdat hij verteerd wilde worden door het schuldgevoel dat leugens met zich meebrengen. Hij wilde Sovjet-burger worden, niet omdat de Sovjet-Unie het arbeidersparadijs was dat de aanhangers ervan maakte, maar juist omdat er werd afgezien in de Sovjet-Unie. Lee Harvey Oswald wilde lijden. De klap was dan ook groot toen zijn aangevraagde staatsburgerschap door de Sovjet-autoriteiten werd geweigerd. Vrijwillig was hij overgelopen. Per dag probeerden honderden Sovjet-burgers de tegenovergestelde weg af te leggen, tot grote ergenis van hun leiders. En nu kregen ze een Amerikaan op een presenteerblaadje aangeboden en ze weigerden hem. En waarom? Aanvankelijk dacht de KGB met een CIA-agent van doen te hebben (want wat voor idioot loopt er nou vrijwillig over van de VS naar de USSR?), maar toen ze erachter kwamen dat dit niet het geval was, vonden ze Oswald te stom om hem het staatsburgerschap te geven (want wat voor idioot loopt er nou vrijwillig over van de VS naar de USSR?).

In de tussentijd was Oswald getrouwd met de Russische Marina. Om haar sympathie te winnen, had hij verteld dat zijn moeder dood was. In het vliegtuig, op de terugweg naar Amerika was Lee in zichzelf aan het oefenen wat hij tegen de journalisten zou zeggen die zich op het vliegveld van Dallas zouden hebben verzameld om hem te vragen naar zijn motieven en gedachtegoed. Maar op het vliegveld stond niemand hem op te wachten, behalve zijn lieve moedertje en ??n van zijn twee broers. Oswald had er goed de pest in. Hij wilde zijn vingerafdruk op de geschiedenis achterlaten. Hij wilde deel uit maken van de strijd, waarin hij en niemand anders het verschil zou maken. Oswald vond zichzelf interessanter dan hij was. Overtuigd dat hij een beslissende rol in de wereld kon spelen.

Ergens in 1963 begon hij politieke pamfletten uit te delen voor de Fair Play for Cuba Committee. Aanvankeliujk wilden ze hem ook daar niet, omdat ze vreesden dat hij een CIA-agent was, maar daar kwamen ze later op terug. In de zomer van 1963 vertrok Oswald naar de ambassade van Cuba in Mexico om het staatsburgerschap voor Cuba aan te vragen, omdat hij wilde vechten voor `Oom Fidel'. Maar ook Cuba wilde hem niet hebben. In augustus1963 werd hij ontvoerd door aliens, maar zelfs die kwamen snel terug op hun beslissing hem mee te nemen naar hun buitenmelkwegse zonnenstelsel. Lee Harvey Oswald stonk namelijk naar oud zweet, een geur waar de aliens allergisch voor bleken. Evenwel waren de aliesn, in de korte tijd dat ze Oswald hadden ontvoerd, in staat een kloon van hem te maken. Deze aliens waren namelijk de zogenaamde Elohim, wiens volgelingen later bekend zouden komen te staan als de Ra?lianen onder wier invloed Clonaid zou worden opgericht om Nederlandse lesbi?nnes te klonen. Nu stond president John F. Kennedy bekend om zijn angst voor klonen en lesbi?nnes, zoals het een goed katholiek betaamt. De Elohim waren hiermee bekend en vonden dat JFK opgeruimd moest worden. Daarom programmeerden ze de kloon van Lee Harvey Oswald dusdanig dat deze de president van Amerika zou vermoorden.

En terwijl de echte Lee Harvey Oswald met een bak popcorn op z'n schoot zat te genieten van `War is Hell' schoot zijn kloon vanuit de Texas School Book Depository de president van de Verenigde Staten dood. Iets meer dan 70 minuten later werd de echte Oswald opgepakt (nadat zijn kloon ook nog eens een politieagent had neergeschoten en door de Elohim werd opgebeamd naar het moederschip). Voor het eerst in zijn leven sprak Oswald de waarheid toen hij zei niks met de moordaanslag te maken te hebben. Of, in ieder geval, er niets vanaf te weten. Maar gezien zijn reputatie als aardsleugenaar geloofde niemand hem. En dat is het tragische van Lee Harvey Oswald: eindelijk had hij iets gedaan wat daadwerkelijk invloed had op het verdere verloop van de mensheid, alleen had hij er niets mee te maken gehad.

Twee dagen later werd Oswald voor de zoveelste keer in zijn leven afgewezen. Dit keer door de gevangenis van Dallas: hij werd overgeplaatst. Maar zover mocht het niet komen, want tijdens de overplaatsing werd hij doodgeschoten door Jack Ruby, een Joodse nachtclubeigenaar die vanweze zijn geloof een overtuigd tegenstander van klonen was.

De ene loser werd voor het oog van miljoenen televisiekijkers neergeschoten door de andere loser. Beiden hoopten iets tot stand te brengen wat hun persoonlijkheid oversteeg. Oswald verbond enkel zijn naam eraan. Ruby deed het zelf, maar in plaats van de wereld een dienst te bewijzen, wat hij veronderstelde te doen, hulde hij het in mysteri?n en teerde hij zelf weg in de gevangenis waar hij uiteindelijk aan kanker overleed. Laat ons daarom proosten op de losers dezer wereld. Op de verschoppelingen. Op hen die uitgekotst worden door de wereld. Op de diapositieven van John F. Kenndey. Voor elke winnaar is er een verliezer. Oswald en Ruby hebben de wereld ingrijpender veranderd dan JFK ooit had kunnen doen. Of die verandering de wereld al dan niet ten goede zijn gekomen, doet niet ter zake. Veranderingen hebben niets met moraliteit te maken. De moord op Kennedy heeft ons doen beseffen dat de wereld niet onschuldig is. Dat was natuurlijk al lang zo, maar onze ogen waren gesloten. Oswald heeft ze geopend door te sterven voordat hij de waarheid kon vertellen.

"Geluk is niet gebaseerd op jezelf", schreef Lee Harvey Oswald ooit aan zijn broer, "het bestaat niet uit een huisje, uit pakken en krijgen. Geluk is deelnemen aan de strijd, waarbij er geen grens is tussen iemands persoonlijke wereld en de wereld in het algemeen."

Geluk is sterven in het heetst van de strijd. Bedankt Lee Harvey Oswald, je bent voor altijd in onze gedachten.

Posted by molovich at 9:58 PM CET
Updated: Tuesday, 25 November 2003 5:07 PM CET
Post Comment | View Comments (3) | Permalink

Wednesday, 26 November 2003 - 5:43 PM CET

Name: Kika.

Binnenkort ook de moord op Bush door niemand minder dan mezelf en de wereld is tevreden.

Wednesday, 26 November 2003 - 11:17 PM CET

Name: reeve

stom hoor

Thursday, 27 November 2003 - 9:31 PM CET

Name: Bart
Home Page: http://www.bartook.blogspot.com

Ik ben even kort weg geweest, heb ik veel gemist?
IJsberen schaken best goed. Ze kunnen alleen zo slecht tegen hun verlies.
Stomme ijsberen

View Latest Entries