Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« November 2003 »
S M T W T F S
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30
You are not logged in. Log in
Thursday, 6 November 2003
Pollux zag: The Matrix Revolutions
Wat vooraf ging:
Neo realiseert zich dat hij de One is. Pollux krijgt donderdag 30-10-2003 ineens de ballen om de bevallige M. mee uit te vragen. Maar M., die in het dagelijks leven een rolstoel voortduwt, kan niet zeggen wanneer ze een vrije avond heeft, dus er moet op teruggekomen worden. Ook buiten de Matrix blijkt Neo vijanden te hebben: iemand wil `m vermoorden. Hoewel schijn bedriegt, lijkt Pollux voor de buitenwereld ineens in een womanizer te zijn veranderd: zondag heeft hij een zogenaamde date met de bevallige C. die hij op Lowlands had ontmoet. Agent Smith blijkt een `stukje van Neo' in zich te hebben en kan zich bovendien klonen. Pollux en C. hebben zondag een hele plezierige avond die naar meer smaakt, zij het die avond niet voor C. die nog een kater van jewelste heeft en de volgende dag met haar moeder moet doorbrengen. Neo krijgt van de Architect te horen dat er om de zoveel jaar een One komt die denkt Zion te kunnen bevrijden, maar er juist voor zorgt dat Zion zichzelf ten gronde richt zodat het allemaal weer van voren af aan kan beginnen. Pollux wordt woensdagmiddag gebeld door goede vriend J. of hij toevallig zin heeft die avond naar The Matrix Revolutions te gaan, die woensdag wereldwijd in premi?re gaat. Natuurlijk heeft Pollux daar zin in. Neo blijkt ook buiten de Matrix over superkrachten te bezitten als hij wat Sentinels weet tegen te houden. Hij bezwijkt onder de immense inspanning. Voorafgaand aan The Matrix Revolutions gaat Pollux wat eten in caf? F.L. De in coma geraakte Neo belandt op de intensive care van Zion, waar ook de man ligt die hem eerder probeerde te vermoorden. Einde The Matrix Reloaded. Pollux nadert - reeds enigszins aangeschoten - caf? F.L., alwaar chefkok E. en - rrrrrapapaaa - de bevallig M. aan de bar zitten.

Vrolijk chaotisch komt Pollux binnenvallen. Hij begroet E. en M. quasi nonchalant, bestelt een pasta Funghi en pakt een kruk om zich bij het tweetal te voegen.
"H? Pollux", zegt E. met een grijns van oor tot oor en wenkbrauwen tot het plafond, "hoe was je date zondag?"
Hoewel M. zeer weinig woorden Nederlands spreekt, vreest Pollux dat ze net deze wel heeft verstaan.
"Leuk", zegt hij zo onverstaanbaar mogelijk, "ja dat was leuk." (Verheft stem:) "Ik ga vanavond naar The Matrix Revolutions."
Pollux hoopt met deze plotselinge schijnbeweging de aandacht op een ander onderwerp te kunnen brengen (daarbij neemt hij de filmliefde van E. handig in ogenschouwing). Zijn poging is geslaagd: E. gaat er enthousiast op in. En niet veel later dreigt het nog gezellig te worden Pollux en E. mogen nog smakelijk lachen om M.'s voorliefde voor Kane, Pollux is iets minder meedogenloos in zijn veroordeling dan E. en zegt haar dat ze vooral trouw moet blijven aan haar eigen smaak. Het is haar vergeven, ze komt uit Sloveni?, ze weet niet eens wie Lou Reed is. Pollux ziet echter geen kans om terug te komen op het prikken van een datum voor een avondje uit.

Nadat Pollux klaar is met zijn eten en goede vriend J. is binnengekomen, gaan ze snel richting bioscoop de Munt alwaar The Matrix Revolutions draait. Tijdens de trailer van `Love Actually' (met Hugh Grant als Prime Minister - dat belooft wat, vol gekotste bioscoopstoelen bijvoorbeeld) probeert Pollux zich nog even te herinneren hoe The Matrix Reloaded ook al weer eindigde. Hij vond dat namelijk wel een aardige film, in gedachte houdend dat we hier met een deel 2 te maken hadden, die geen ander doel diende dan veel actie te tonen en ons nieuwsgierig te maken naar het sluitstuk van de trilogie.

(Sorry, ik onderbreek mijn schrijven even, momenteel is Godspeed You! Black Emperor op de niet genoeg te prijzen radiozender KEXP te beluisteren, hetgeen ik even ga doen - dit gaat wel even duren want GYBE heeft de neiging zijn nummers tot een minuut of 30 uit te rekken.)

(En 20 machtige minuten later ben ik een ander mens, die evenwel doorgaat waar hij gebleven was, bedankt voor het wachten.)

The Matrix Reloaded was met een gigantische cliffhanger ge?indigd: Neo blijkt ook buiten de Matrix over superkrachten te bezitten ?n... hij ligt op ??n kamer met iemand die `m wil vermoorden. Zelden was Pollux zo benieuwd naar het vervolg als deze keer. Hij en goede vriend J. zaten helemaal vooraan, in het midden, de perfecte plek om je de film in te laten zuigen. En zuigen deed het, The Matrix Revolutions. Godsklere wat een gigantische kutfilm.

Alsof het allemaal nog niet ingewikkeld genoeg was, bevindt de comateuze Neo zich op een tussenstation van The Matrix. Op dat tussenstation is een Indiase familie aanwezig met een nieuwsgierig meisje dat brutale vraagjes stelt waarop Neo niet zo 1-2-3 antwoord kan geven. Even later wordt de familie opgehaald door een boze man met lang haar, maar Neo mag niet mee. Daarop gaan Trinity en Morpheus naar een disco toe, waar ze er achter hopen te komen waar Neo zich bevindt. Uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot. De sc?ne waarin Trinity en Morpheus de gehele security van de disco neerschieten, doet heel sterk denken aan de weergaloze sc?ne uit de eerste Matrix waarin Neo (op de tonen van The Propellorheads) in slow motion zich een weg door een zuilengalerij met bewakingspersoneel baant, waarbij het graniet je om de oren spat. Hier gebeurt dat weer, maar nu kan iedereen ineens ondersteboven op het plafond lopen. Als sluitstuk stelt Trinity zich nog in kraamvogelstand op, zoals in sc?ne 1 uit The Matrix 1 was te zien. Het begint al enigszins lachwekkend te worden. De baas van den disco blijkt het Frans sprekende programma uit Reloaded te zijn. Trinity zet `m een pistool op de slaap. En even later haalt ze, in slow motion, Neo van het tussenstation op. O, wat zijn ze blij elkaar te zien.

(Overigens, als u The Matrix Revolutions nog wilt zien en niet wilt weten wat er gaat gebeuren, raad ik u aan niet verder te lezen, want zo meteen ga ik beschrijven hoe Trinity sterft. Muhahaha.)

The Oracle blijkt ineens volledig van gedaante te zijn verwisseld. Waarschijnlijk zat het programma `Make me beautifull' erachter, de makers daarvan hebben nogal eens de neiging om lelijke mensen, middels plastische chirurgie, nog lelijker te maken. Of om in ieder geval geen verbeteringen aan te brengen. Voor en na. "Ik ben het wel degelijk", orakelt The Oracle tegen Morpheus, "maar ik moet ook nog aan mezelf wennen, hoor. Ik weet alleen maar dat ik ik ben omdat ik graag snoep." Morpheus staat erbij te kijken alsof hij zojuist een olifant heeft zien kuitschieten. Maar zo staan wel meer personages in The Matrix te kijken. Dat schijnt ook de voornaamste regieaanwijzing van de gebroeders Wachowski te zijn geweest: "Kijk alsof je een olifant ziet kuitschieten." Aangezien Keanu Reeves niet wist wat kuitschieten was, vroegen ze hem aanvankelijk om te kijken alsof hij een bronstig nijlpaard zag dat tegen de muur van het Witte Huis stond te pissen. Toen Keanu ook niet bleek te weten wat bronstig betekende, gaven de twee broers het op. En pas toen zagen ze dat Keanu van zichzelf al de onnozele blik in zijn ogen waarnaar ze zo naarstig op zoek waren. Prima woord trouwens, naarstig. Niet veel later zegt The Oracle tegen de een of de ander dat alles wat een begin heeft ook een eind heeft. En ineens werd voor Pollux de hele wereld en het bestaan duidelijk. "Help", dacht hij, "Ooit zal ik sterven, en dat alleen maar omdat ik ooit geboren ben." Ja, beste mensen, zo'n film kon tot je diepste angsten doordringen.

Maar goed, dan gebeuren er ineens allemaal dingen. De man die naast de comateuze Neo lag, blijkt een agent Smith buiten de matrix te zijn. Neo gaat ermee vechten, waarbij hij zijn ogen verliest. Pas dan weet Neo de goede man te verslaan. Dat is trouwens altijd hetzelfde liedje met Neo: hij moet zich eerst altijd volledig in elkaar laten beuken voordat hij zich weer realiseert dat hij de Ene is en iedereen aan kan. Het zou je als volk maar gebeuren dat je Messias het intelligentiequoti?nt van een komkommerluis heeft. In Zion breekt de oorlog uit. En terwijl Neo en Trinity proberen om Machine City te bereiken, vechten de Zionisten tegen miljoenen Sentinels door in metalen Transformer-achtige reuzen te klimmen die voorzien zijn van een zeer adequaat lasersysteem, maar niet van een eenvoudig kogelvrij kapje om de bestuurder tegen eventueel gevaar van buitenaf te beschermen. Ondertussen wordt de ene houterige dialoog na de andere op je afgevuurd. Stuk voor stuk zijn ze cheesier dan het Wereldkampioenschap Kaasfonduen in Zwitserland. Zo zien we een vrouw granaten klaarmaken. Haar zus smeekt haar dat ze meegaat naar waar het veilig is. "Als jij je geliefde alleen maar terug zou kunnen zien als je meevecht en granaten maakt, wat zou jij dan doen?" "Granaten maken", antwoord de ander en legt daarbij een hand op de schouder van de ander. Maar de cheesiest dialogue of them all, hebben ze bewaard voor de sterfsc?ne van Trinity. Zij zegt dat ze op dit moment heeft gewacht. Dat ze, toen ze in Reloaded stierf, niet durfde te zeggen wat ze had willen zeggen. En dat ze daarom nog een kans kreeg. Een kans die ze nu met beide handen wil aangrijpen. Nu kan ze zeggen wat ze toen had willen zeggen, maar niet kon zeggen. "I love you..." Waarna ze sterft. Pollux, goede vriend J. en de rest van de uitverkochte zaal lagen dubbel van het lachen en konden collectief van de vloer worden geraapt.

Daarna is er nog een groot gevecht met Agent Smith (dat net zo goed na ??n klap had kunnen ophouden - toegegeven, het gevecht is spectaculair, maar dat is ook het enige). En dan - blablabla - eind goed al goed. Het is alsof de Wachowski-broeders geen flauw idee hadden welke gevolgen alle idee?n uit Reloaded hadden. Alles wat gebeurt, gebeurt volledig willekeurig. Het gaat nergens naartoe. De meeste dingen die plaatsvinden hadden ook volledig anders kunnen plaatsvinden met precies dezelfde uitkomst (of alles wat plaatsvindt had een hele andere uitkomst kunnen hebben). Nergens lijkt iets te gebeuren wat een logische gevolg is van iets wat eerder is gebeurd. En als ze zo nu en dan proberen uit te leggen waarom iets waarschijnlijk heeft plaatsgevonden, doen ze dat in vage bewoordingen waar geen touw aan vast te knopen is, of komt men op de proppen met "every beginning has an end" of platitudes als "I don't know for sure, I just beleive", inderdaad alsof het de naar het engels vertaalde titels zijn van liederen uit het beroemde TV-programma Prinsen en Prinsessen, om de zoveel tijd te zien op de EO.

(Ik ben weer even weg, Jeff Buckley vertolkt Leonard Cohens Hallelujah op de radio.)

(Diep geroerd keer ik weer tot u terug. Of: hoe vijf minuten eerlijkheid duizend keer waardevoller kunnen zijn dan 130 minuten pretentie.)

The Matrix was fantastisch. Reloaded verdiende het voordeel van de twijfel. Revolutions is hoogdravende bagger (en Reloaded met terugwerkende kracht ook). Vrolijk verlieten Pollux en goede vriend J. na afloop het zaaltje. Zij gingen nog wat drinken in een Ierse Pub en bespraken de hoge graad van vage onbenulligheid waarvan zij net getuige waren geweest. Mocht u een positieve recensie willen lezen, dan kunt u hier terecht.

Posted by molovich at 2:30 PM CET
Updated: Thursday, 6 November 2003 3:00 PM CET
Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Thursday, 6 November 2003 - 8:54 PM CET

Name: Kika.

Kika, wat je ook uitspookt deze moet je nog lezen. Je vond dit dus de moeite om op te reageren ter ondersteuning van het onthoudingsproces. Je hebt dit dus nog niet gelezen maar je zal het doen.


(Bericht enkel voor mezelf anderen zijn er praktisch niets mee.)

View Latest Entries