Make your own free website on Tripod.com
LINKS
ARCHIVE
« October 2003 »
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
You are not logged in. Log in
Tuesday, 28 October 2003
Liefde overwint alles
Verdwaald in mijn gedachten liep ik op een mooie lentedag door het park toen ik ineens op het idee kwam seriemoordenaar te worden. Nu had ik in die tijd geen hobby dus, zo redeneerde ik, waarom niet? Seriemoorden was ook toen een vrijwel niet geaccepteerde vorm van vrijetijdsbesteding, maar op acceptatie door de medemens zat ik in die dagen toch niet te wachten. Bovendien kon ik op deze manier nieuwe mensen leren kennen, zij het voor een keer zonder de angst dat ze aan je vast bleven plakken. Aan niks heb ik een grotere hekel dan aan mensen die na ??n ontmoeting denken vrienden voor het leven te zijn. Welnu, weinig van mijn toekomstige slachtoffers zullen mij als vriend willen erkennen. En als ze het onverhoeds toch zouden doen, mij als vriend voor het leven beschouwen, dan zou dat leven in ieder geval niet lang meer duren. Kortom, seriemoorden is een ideale manier om de tijd te verdrijven wanneer je met andere mensen in contact wilt komen zonder van mensen te houden. Bovendien zou ik dan ook eindelijk weer eens van bil kunnen gaan. Dat masturberen begon me ook zo langzamerhand de neus uit te komen, hoewel dat laatste vooral te maken had met mijn voorliefde voor het opsnuiven van mijn eigen zaad.

Enfin, waar het op neer kwam, was dat ik op die mooie lentedag niet alleen besloot seriemoordenaar te worden, ik zou ook nog eens een bloeiende carri?re als serieverkrachter beginnen. De toekomst lachte mij tegemoet met een tevreden, zij het lichtelijk kwaadaardige grijns. Nu moet ook een seriemoordenaar annex verkrachter een keer beginnen. En waarom, zo dacht ik op die mooie lentedag, zou vandaag die dag niet kunnen zijn? De dag was bezig tegen z'n einde aan te lopen, de schemering had al ingezet, het werd rustig in het park, mensen gingen naar huis, een enkeling liet z'n hond uit, er werd rustig geskate, een beetje gefietst en een beetje getraind, er hing een kalmte boven het park als een ochtendnevel over een weiland. Een kalmte die een rust in mij teweegbracht die ik niet meer gevoeld had sinds ik op schoot mocht zitten bij oom Sjarel. Men doet graag negatief over incest en kindermisbruik, maar eerlijk gezegd heb ik het zelf nooit als vervelend ervaren. Oom Sjarel was altijd goed gewassen. Bovendien kreeg ik na afloop de heerlijkste koekjes en snoepjes van tante Minoes en mocht ik tot laat in de avond opblijven om naar The Dukes of Hazard en Chips te kijken.

Maar daar had ik het niet over. Het was zoals gezegd een kalme en rustige avond in het park, toen ik besloot dat, als ik toch seriemoordenaar en verkrachter wilde worden, ik daar net zo goed vandaag als morgen mee kon beginnen. Zo gezegd zo gedaan. Ik wachtte achter een treurwilg totdat de duisternis definitief zijn intrede had gedaan. En vervolgens wachtte ik totdat ik een geschikte kandidaat had gevonden. Maar de enige meisjes die zich in het park begaven, waren of in het bezit van een grote hond, of in het bezit van een man of in het bezit van een fiets waarmee ze met minstens dertig kilometer per uur kwamen langs scheuren, hetgeen een beetje geruisloze overmeestering vrijwel onmogelijk maakte. Er kwam nog wel een hero?nehoer langs die zich vrijwillig aanbood. Ook toen ik haar zei te willen vermoorden vond ze het prima, zolang ik haar maar een tientje zou geven. Maar ik wilde haar helemaal niet verkrachten, laat staan vermoorden. Want A) dat mens kon wel eens besmettelijke geslachtziekten met zich meedragen en B) ik vond haar niet onaantrekkelijk, maar ronduit afzichtelijk en C) ik wenste niet bekend komen te staan als een soort morele schoonmaker . Je zou ze namelijk de kost moeten geven, seriemoordenaars die denken voor de goede zaak bezig te zijn. Van die mensen met een moreel superioriteitsgevoel die het als hun roeping zien om alles te vernietigen wat deze samenleving ten gronde richt, die orde in de chaos denken te scheppen en die er zelfs van overtuigt zijn op deze manier een wit voetje te halen bij Onze Vader die in de Hemelen zijt en diens zoon Jezus Christus.

Onder de hangende takken van de treurwilg had ik mijn bakfiets geparkeerd. Ik ging in mijn bakfiets liggen, onder m'n paardendeken en viel op een gegeven moment in slaap. Ik droomde dat zeven zwarte raven in mijn dode lichaam aan het pikken waren terwijl ik kreten uit slaakte als "Ja daar" en "Nee, iets lager" en "Oh ja, ja daar ja", Oom Sjarel hing te bungelen aan de enige boom die in zijn tuin stond. Tante Minoes kwam thee met koekjes brengen en sneed in ??n moeite door oom Sjarels buik over de lengte open, zodat zijn ingewanden er in een grote guts uit kwamen kwakken. Op de grond gekletterd veranderden oom Sjarels ingewanden in baby-anaconda's die tegen tante Minoes' rug omhoog klommen om kronkelend in haar kapsel te gaan zitten. Ze had zich mooi opgemaakt, tante Minoes.

Fluitende vogeltjes maakten mij wakker. En als ik iets grondig haat zijn het kwetterende en kwinkelerende vogeltjes die mij uit een vredige droom wekken. Ik rochelde even en telde vervolgens mijn zegeningen want daar kwam een wonderschoon meisje van voor in de twintig door het ochtendgloren aanhuppelen. Zachtjes zong ze mee met een nummer op haar walkman, een nummer dat ik niet thuis kon brengen, maar dat was niet zo vreemd want A) ik kon het geneurie amper horen en B) in die tijd luisterde ik alleen maar naar Kiss en dan het liefst enkel naar de hymne I was made for loving you . Ze ging gekleed in een glimmend zwart sportbroekje, een roze t-shirt waarop Queen of New York te lezen was, haar bruine lange haren werden bijeen gehouden door een diadeem en ze liep op sportschoenen van het merk Puma die in die tijd nog lang niet zo populair waren als nu en ook lang niet zo populair als ze eens waren geweest. We hebben het hier kortom over midden jaren '90 toen de jaren '80 nog verboden terrein waren voor alles wat hip, slick en yup was. Je kon dus wel zeggen dat juffrouw Lotzi, zoals ik later op haar OV-jaarkaart las dat ze heette, haar tijd ver vooruit was. Helaas voor haar zou ze dat nooit te weten komen, want toen ze langsliep sloeg ik haar knock-out met een grote stok die ik de avond ervoor onder de eik gevonden had. Ik sleepte haar naar m'n bakfiets, legde haar onder de grijze paardendeken en nam haar mee naar huis. Daar bond ik haar vast aan de verwarming, maakte ik haar lach groter door haar mondhoeken uit te scheuren, boorde ik een klein gaatje in haar hoofd waar ik citroensap in goot en bladiebla et cetera, u kent het wel. Enfin, van het een kwam het ander en het volgende moment was ik haar aan het penetreren met Kiss op de achtergrond. Aangezien een ongewenste zwangerschap wel het laatste was waar ik op zat te wachten, kwam ik voor het zingen de kerk uit. Ik loosde mijn koewakje op haar buik, waarna ik het opsnoof. Ik kwam naast haar liggen en begon een sigaretje te roken. Het gat waar eens haar neus had gezeten, gebruikte ik als asbak.
- "Wat vond je van me?", vroeg ik.
- `Huwuuhwuuwwuhuwww", antwoordde ze, zoals ze al vaker had gezegd in talloze variaties. Ze had een prop in haar mond. Ik ging op haar zitten, met m'n knie?n op haar spierballen die ik met een heggenschaar doorgeknipt had. Ik keek haar diep in de ogen, waarvan ik de oogleden met een stanleymesje had verwijderd. Of in haar ogen, ik keek in haar rechteroog, de linker had ik eruit gewipt met een vork.
- "Als je zegt dat je me fantastisch vond, laat ik je gaan", zei ik, terwijl ik mijn best deed niet in de lach te schieten, want de zwartverkoolde streep die ik met een soldeerbout boven haar ogen had aangebracht als extra wenkbrauw, zag er nogal komisch uit. Kiss stond op repeat begon weer van voren af aan. Doek-doedoedoek-doedoedoek-doedoedoek.
- "Wees een verstandig meisje", zei ik, "als je wilt blijven leven moet je zeggen dat ik fantastisch was, dan zeg je: Je was fantastisch Max... Begrijp je dat?" Oehoe-oehoe-oe-oe-oe. Naomi knikte voor zover ze dat nog kon met een nek die vast zat in gestold frituurvet. Behoedzaam maakte ik de doek los die de prop in haar mond op de plaats hield. Ze ademde rochelend.
- "Hoe was ik", zei ik zo zachtaardig mogelijk. Tonight...
- "Je was fantastisch Max", antwoordde Naomi amper verstaanbaar. Waarna ik haar van onderen tot boven openreet met zo'n rond, heel handig pizzamesje dat helaas wat aan de botte kant was, het was niet makkelijk om door het borstbeen te komen. Verrassend langzaam bloedde ze leeg.
Het mesje liet ik slijpen en het lijk metselde ik vast in ??n van de vele muren van mijn huis. Het is een behoorlijk groot, vrijstaand huis dat aan de bouwvallige kant is en daardoor constant in verbouwing is. Ik moet zeggen, het is nog lang niet af en het zal ook nooit afkomen, maar het wordt steeds gezelliger.

Maar goed, de crux van het hele seriemoorden is niet slordig worden. Zorg ervoor dat je je rekeningen op tijd betaalt, maak niet te veel bekeuringen, rij niet in gestolen auto's rond of zelfs niet met gestolen nummerborden of in auto's met kapotte achterlichten en een lijk in de achterbak, zorg dat je niet gezien wordt met je slachtoffer en als dat wel gebeurt: raak niet in paniek , blijf glimlachen, niemand houdt rekening met het bestaan van een glimlachende seriemoordenaar. Ik bedoel, het is zo simpel, maar heel veel seriemoordenaars laten zich vangen door een klein foutje. Bovendien willen ze vaak erkend worden. Ze willen waardering voor het feit dat ze al zo lang ongestraft aan het moorden zijn. De paradox is natuurlijk dat ze pas erkenning zullen krijgen als ze gepakt worden. Gelukkig heb ik die drang naar erkenning nooit gekend. E?n keer per maand koos ik een slachtoffer uit. Altijd ergens anders, altijd op een andere manier. Het enige wat altijd hetzelfde bleef, was het einde: Kiss draait op de achtergrond, het meisje zegt: Je was fantastisch Max, waarna ik haar met een pizzamesje open snijd en vervolgens in beton stort. It's as simple as that. Nooit heb ik ook maar het idee gehad dat ze mij op het kleinste spoor waren.

Na een jaar of twee had ik het eerlijk gezegd wel gehad met dat seriemoorden. De lol was er af. Zo'n twintig meisjes had ik verkracht en vermoord, het leek me tijd verder te gaan en niet stil te blijven staan.

Nog drie jaar gingen zo in alle rust voorbij. Op gezette tijden ging ik het caf? in, waar ik met de daar aanwezige klandizie en bediening leuke tijden kende. Totdat ik haar tegenkwam. Vanaf het moment dat ik haar zag, wist ik dat zij voor mij de enige was. Ze was gekleed in het zwart, haar haren waren zwart, haar ogen donkerbruin en haar mond vuurrood. Ik moet haar hebben aangekeken alsof ik water zag branden. Ze lachte naar me en mijn hart ontplofte alsof het zoveel schoonheid en vreugde niet aankon. Ik zweefde naar haar toe en hoorde me zowaar informeren naar haar naam. Medusa heette ze en ik kon wel huilen zo mooi vond ik die naam. En dat gebeurde allemaal zomaar, op straat, naast een vuilniszak, op een niet nader te noemen tijdstip.

Enfin, van het een kwam het ander. Diezelfde avond nog belandden wij met elkaar in bed. En ik wist, mijn zoektocht is over, hier is de vrouw van wie ik hou. Nahijgend en een beetje schuchter lachend om de manier waarop wij ons beiden hadden laten gaan in het heetst van de strijd, rookten we een sigaretje. Met mijn afstandbediening deed ik de radio aan. Zachtjes. Doek-doedoedoek-doedoedoek-doedoedoek deden de gitaren op de achtergrond. Oehoe-oehoe-oe-oe-oe, vielen de stemmen in. Het eerste refrein begon: Tonight... Medusa draaide zich naar me om, kuste me op de rechterwang en zei: "Je was fantastisch Max."

Ik gaf haar een kusje terug en zei: "Jij ook schat". Verder niks. Nu kon dat komen doordat ik op dat moment geen pizzames naast m'n bed had liggen, maar, zo redeneerde ik in ??n moeite door, laten we voor de verandering eens van het positieve uitgaan: mijn liefde voor deze vrouw is zo groot dat ze zelfs de macht en kracht van het ritueel moeiteloos de baas is. Dan is deze liefde tegen alles bestand, ook tegen de waarheid. En de komende twee uur vertelde ik haar, eerst schuchter en voorzichtig, maar daarna in steeds meer geuren en kleuren, over mijn verleden als seriemoordenaar en verkrachter.

Als ik klaar ben met mijn verhaal en ik verwachtingsvol en opgelucht in haar richting kijk, zie ik dat ze me lijkbleek zit aan te staren. Om haar op d'r gemak te stellen, om d'r duidelijk te maken dat ik haar nooit pijn zou doen, probeer ik haar aan te raken, maar ze deint naar achteren alsof mijn hand het tongetje van een giftige slang is. In paniek springt ze vallend van het bed af en al struikelend over de lakens die ze in haar val had meegnomen, probeert ze de deur te bereiken. Uiteraard heb ik haar toen alsnog moeten vermoorden en in beton gegoten, maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat er nu om dat liefde alles overwint. Behalve de waarheid .

Posted by molovich at 3:47 PM CET
Post Comment | View Comments (5) | Permalink

Tuesday, 28 October 2003 - 4:15 PM CET

Name: Bart
Home Page: http://www.bartook.blogspot.com

Tja, vrouwen.
Is men een keer eerlijk, stelt men zich eens open en kwetsbaar op, is het weer niet goed.
Ach, ik blijf er bij: lilliputtertjes.

Tuesday, 28 October 2003 - 4:31 PM CET

Name: Max

Lilliputtertjes zijn inderdaad klein en lief en als men de stembanden verwijdert of simpelweg drogeert ook nog eens heel rustig. Ik zal er in het vervolg aan denken.

Tuesday, 28 October 2003 - 10:56 PM CET

Name: GDB
Home Page: http://gdb.skynetblogs.be

Wijven verkopen niks dan last! Zijn het hun maandstonden niet, dan is het hun haar dat niet goed zit. Is het hun haar niet, dan is het hun moeder. Is het hun moeder niet, dan zijn wij het. Ja, natuurlijk zijn wij het! Het zou es anders moeten zijn! Een klap tegen hun kanis, dat kunnen ze krijgen! En een pizzarollertje over hun lijf!

Yes!

Groetjes,
GDB.

Wednesday, 29 October 2003 - 2:37 PM CET

Name: Kika.
Home Page: http://kika_vollaile.tripod.com/kika/

Ik stel bij deze voor om massaal zelfmoord te plegen indien u van het vrouwelijk geslcht bent (of wenst te zijn.).
Spaarcentjes mogen worden gestort op het rekeningnummer( Verdomme waarom heb ik geen rekeningnummer nu ik het nodig heb. Is dit typisch vrouwelijk? Moet ik nu heel erg panisch worden , angstig misschien? Het is allemaal zo vaag. IK zal me wel wreken op de feministjes en stuur dat geld maar per post.)

Wednesday, 29 October 2003 - 11:03 PM CET

Name: CiNNeR
Home Page: http://www.cinner.com

het wordt toch eens tijd voor een geden commentsystem, bij deze vergeet ik continue de bevestiging. Wat zegt u? Nee dat heeft niets met haarkleur te maken!

Lugubere geest

View Latest Entries